غربالگری سرطان کبد با آزمایش خون

دانشمندان آزمایش جدیدی ابداع کرده اند که می تواند به شناسایی افرادی که به شایع ترین شکل سرطان کبد یا کارسینوم هپاتوسلولار (HCC) مبتلا هستند ، کمک کند .در این روش از یک آزمایش خون ساده برای بررسی میزان مواجهه قبلی بیمار با ویروس های خاص استفاده می شود. یافته های این مطالعه در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۰ در نشریه Cell منتشر شده است. همراه با آزمون های غربالگری موجود ، آزمایش جدید می تواند نقش مهمی در غربالگری افرادی که در معرض خطر HCC هستند داشته باشد و به پزشکان در تشخیص و درمان زودهنگام HCC کمک کند. این روش نسبتاً ساده و ارزان است و به یک نمونه خون کم نیاز دارد. برخی از عوامل احتمال ابتلا به HCC در فرد را افزایش می دهد – مانند ابتلا به هپاتیت B ، هپاتیت C یا سیروز کبد. توصیه می شود افرادی که دارای عوامل خطرزای ابتلا به HCC هستند ، هر شش ماه یکبار سونوگرافی انجام دهند و با برای سنجش آلفا-فتوپروتئین آزمای�

نتایج تحقیقات مرکز ملی سرطان آمریکا (NCI) و  مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) نشان می دهد که تعداد قدم های روزانه، بدون توجه به شدت آنها ، با کاهش میزان مرگ و میر ارتباط قوی دارد.نتایج این تحقیقات در ماه مارس ۲۰۲۰ در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر شد. مطالعات قبلی عمدتا درسالمندان یا در افرادی که بیماریهای مزمن و ناتوان کننده دارند انجام شده بود. مطالعه ای که در سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ انجام گرفت، حدود ۴۸۰۰ نفر را در سن ۴۰ سال و بالاتر به مدت  ۷ روز مورد پایش قرار داد. این افراد تا سال ۲۰۱۵ مورد پیگیری قرار گرفتند . نتایج این مطالعه نشان داد   ۸۰۰۰ قدم در روز می تواند میزان مرگ و میر به هر علتی را تا ۵۱ % کاهش دهد . ۱۲۰۰۰ قدم در روز خطر مرگ را تا ۶۵ درصد کاهش می دهد. در مقابل ، هیچ ارتباطی بین شدت قدم و کاهش میزان خطر مشاهده نشد. طبق یافته های مطالعاتی بزرگسالان بهتر است در طول روز کمتر بنشینند و بیشتر �

براساس یک مطالعه منتشر شده در JAMA ، خطر عوارض ۳۰ روزه پس از کولونوسکوپی درافرادی که تحت کولونوسکوپی سرپایی قرار گرفته اند افزایش می یابد.دکتر ناتالیا کازادا و همکارانش از دانشگاه تورنتو ، ارتباط بین سن بالا و خطر عوارض ۳۰ روزه پس از کولونوسکوپی سرپایی را بررسی کردند.نمونه مورد بررسی ۳۸,۰۶۹ بزرگسال (۵۰ سال و بالاتر) بودند که۷۳.۱ درصد آنها تحت کولونوسکوپی برای اولین بار قرار گرفتند.محققان دریافتند که میزان کلی عوارض ۳.۴ درصد بوده و در افراد ۷۵ ساله یا بالاتر در مقایسه با بیماران واجد شرایط غربالگری (از ۵۰ تا ۷۴ سال) ، ۶.۸ درصد بود. سن بالای ۷۵ سال ، کم خونی ، آریتمی قلبی ، نارسایی احتقانی قلب ، فشار خون بالا ، بیماری مزمن کلیه ، بیماری کبد ، سابقه مصرف سیگار و چاقی عوامل خطر مستقیم برای عوارض بعد از کولونوسکوپی هستند. تصمیم گیری برای انجام کولونوسکوپی در بیماران مسن به ویژه در صورت وجود ب

بر اساس یافته های تحقیقات انجام شده افراد جوان که در محدوده سنی  ۱۸ تا ۳۹ سال  به سرطان هایی که معمولاً در افراد مسن دیده می شود مانند سرطان پستان و پروستات مبتلا شده اند –    در معرض خطر بالاترجهش های ژنتیکی هستند . ابتلا به برخی سرطان ها مانند سرطان بیضه و سرطان مغز ممکن است در سنین جوانی رخ دهد. در حالی که سرطان های پستان ، پروستات ، روده و کلیه بیشتر در میانسالان و سالمندان رخ می دهد و در جوانان کمتر اتفاق می افتد . جهش ژنتیکی مرتبط با سرطان پستان یک نوع سلول زاینده ، یک تغییر یا جهش در ژنی است که از والدین به ارث میرسد و در DNA وجود دارد. سه مورد از شناخته شده ترین ژن هایی که می توانند جهش یافته و خطر ابتلا به سرطان پستان و یا تخمدان را افزایش دهند ، عبارتند از: BRCA1 ، BRCA2 و PALB2. زنانی که جهش مضر یا تغییر غیر طبیعی در هر یک از این ژن ها – از مادران یا پدرانشان – ارث می برند �

پزشکان متخصص غالباً برای برای بررسی ناهنجاریها  و غربالگری سرطان روده بزرگ از کولونوسکوپی استفاده می کنند . روش های موثر و در دسترس دیگری که کمتر تهاجمی هستند نیز وجود دارند. در کولونوسکوپی یک لوله بلند به نام کولونوسکوپ در داخل روده بزرگ قرار می دهند. این ابزار تصاویری ایجاد می کند که به شناسایی پولیپ روده بزرگ کمک می کند و می تواند با استفاده از یک سیم کوچک متصل به لوله آنها را از بین ببرد. کولونوسکوپی نیاز به آماده سازی و آرام بخشی قابل توجهی دارد و و می تواند عوارض جانبی داشته باشد . پزشکان زمانی آن را بهترین ابزار غربالگری سرطان روده بزرگ می دانستند . طبق دستورالعمل های جدید  میزان خطر روش های تشخیصی و اولویت انتخاب روش ها توسط بیمار باید در نظر گرفته شود . کولونوسکوپی و سیگموئیدوسکوپی با یافتن آدنوما که قبل از بروز تومور ظاهر می شود ، می توانند از بروز سرطان روده �

داروهای شیمی درمانی که به عنوان داروهای آنتی نئو پلاستیک شناخته می شوند و برای درمان طیف وسیعی از انواع سرطان تجویز می شوند ، از طریق مدفوع و تأسیسات فاضلاب وارد محیط آبزیان می شوند. مطالعات بسیار کمی بر روی تأثیر داروهای آنتی نئو پلاستیک که در محیط های آبی منتشر می شوند انجام شده است. با وجود صدها ماده آنتی نئو پلاستیک ، شناختن سمیت این ترکیبات در محیط های آبی به منظور وضع مقررات برای  آینده ضروری است.

توصیه متخصصان سرطان  در دوران پاندمی COVID-19  برای بیماران مبتلا به سرطان روده – یک دوره یک هفته ای رادیوتراپی و  به تعویق انداختن عمل جراحی است. درمان شامل پرتودرمانی کوتاه مدت با شدت بیشتر به جای پنج هفته پرتودرمانی همراه با شیمی درمانی است.به گفته این متخصصان عمل جراحی  که به طور معمول یک یا دو هفته پس از رادیوتراپی انجام می شود، می تواند با ایمنی تا ۱۲ هفته به تأخیر بیفتد. این رویکرد ، بهترین فرصت برای موفقیت در درمان این بیماری را حفظ می کند و در عین حال عوارض جانبی درمان و خطرات ناشی از عفونت COVID-19 را کاهش می دهد. افراد مبتلا به سرطان روده مستعد عوارض شدید COVID-19 هستند زیرا سیستم ایمنی بدن آنها ضعیف است. پرتو درمانی کوتاه مدت از شیمی درمانی که سیستم ایمنی بدن را سرکوب می کند جلوگیری می کند. همچنین منجر به مراجعه کمتر به بیمارستان و رعایت فاصله اجتماعی می شود.

براساس یافته های تحقیقات دانشگاه هاروارد ،  افرادی که بیشترین میزان مصرف فیبر را دارند ، خطر ابتلا به سرطان پستان در آنها هشت درصد پایین تر از سایر افراد است. افزایش مصرف فیبر محلول با میزان پایین ترخطرسرطان پستان در زنان قبل و بعد از یائسگی همراه است. فاکتورهای سبک زندگی و اصلاح رژیم غذایی مانند مصرف بالای میوه ها ، سبزیجات و غلات کامل میتواند بر میزان بروز سرطان پستان تأثیر بگذارد.

نتایج یک مطالعه موردی در ووهان چین نشان می دهد که نوعی داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی به نام Tocilizumab ممکن است در درمان موثر علادم شدید COVID-19 در مبتلایان به مالتیپل میلوما و سایر انواع سرطان خون موثر باشد. این گزارش همچنین حاکی از آن است که بیماران مبتلا به سرطان خون ممکن است علائم آتیپیک COVID-19 داشته باشند. این دارو به طور معمول در درمان سندرم ترشح سیتوکین که نوعی پاسخ التهابی سیستمیک در پاسخ به درمان با انواع خاصی از ایمیونوتراپی ها است استفاده می شود.

سرطان پانکراس یک بیماری کشنده منحصر به فرد است و میانگین بقای آن تنها شش ماه پس از تشخیص است. نتایج تحقیقات جدیدی که در دانشگاه کلمبیا انجام شده است نشان می دهد  داروی “سیستئیناز”(cysteinase)که در حال حاضر برای درمان یک نوع سنگ کلیه تجویز می‌شود، می‌تواند از رسیدن اسید آمینه سیستئین به سلول‌های سرطانی پانکراس جلوگیری کند. از آنجا که تومورهای پانکراس برای زنده ماندن به سیستئین نیاز دارند ، با هدف گیری انتخابی این اسید آمینه می توان سرعت رشد تومور را کند کرد. ترکیب این دارو با سایر روش های درمان‌ سرطان مانند ایمونوتراپی، اثر بخشی این دارو را افزایش می دهد.  یکی از نتایج امیدوار کننده این رویکرد این است که به نظر می‌رسد این دارو آسیبی به سلول‌های طبیعی و سالم نمی‌رساند.