تاثیر داروی اسکیزوفرنی همراه با پرتودرمانی در درمان تومورهای کشنده مغز

محققان درمرکز جامع سرطان سرطان UCLA Jonsson دریافتند که استفاده از دارویی که تاکنون به طور معمول در درمان اسکیزوفرنی استفاده شده است به همراه پرتودرمانی ، بقای کلی موش های مبتلا به گلیوبلاستوما ، یکی از کشنده ترین  تومورهای مغزی را افزایش می دهد.
یافته های این تحقیقات نشان می دهد  ترکیبی از پرتودرمانی و داروی تری فلوپرازین نه تنها سلول های گلیوبلاستوما را هدف قرار می دهد بلکه با غلبه بر مقاومت در برابر درمان این شکل تهاجمی سرطان کمک می کند. این نتایج می تواند برای بیماران مبتلا به این بیماری امیدوار کننده باشد . مدت بقای این بیماران فقط ۱۲ تا ۱۸ ماه پس از تشخیص است.
پرتودرمانی بخشی جدایی ناپذیر از درمان برای مبتلایان به سرطان و یکی از مؤثرترین روشهای درمانی است. در گلیوبلاستوما ، سلولهای تومور غالباً درمقابل درمان با اشعه مقاوم می شوند ، زیرا خود تشعشع می تواند سبب القای تبدیل فنوتیپ شود –  فرایندی که سلولهای بنیادی را به سلولهای تولیدکننده تومور تبدیل می کند و باعث عود دوباره سرطان می شود.
دکتر “فرانک پاژونک”(Frank Pajonk) استاد ارشد این مطالعه اظهار می دارد  پرتودرمانی یکی از معدود روش های درمانی است که بقای بیماران گلیوبلاستوما را طولانی تر می کند ، اما پرتودرمانی به تنهایی تاثیر بسیار کمی در درمان این بیماری دارد زیرا این نوع تومور بسیار تهاجمی است. داروی تری فلوپرازین به تنهایی تاثیر چندانی ندارد اما هنگامی که با پرتودرمانی ترکیب می شود عملکرد بسیار موثری خواهد داشت. نکته مهم این است که این دارو سلول ها را در معرض پرتو حساس نمی کند بلکه از ایجاد سلول های بنیادی گلیومای مقاوم جلوگیری می کند.
برای پی بردن به تاثیر داروهای موجود در تبدیل فنوتیپ ناشی از تشعشع ، تیم تحقیقاتی بیش از ۸۳۰۰۰ ترکیب را از طریق منابع مشترک در UCLA غربالگری کردند . آنها توانستند نزدیک به ۳۰۰ ترکیب از جمله آنتاگونیست گیرنده دوپامین تری فلوپرازین را که توانایی جلوگیری از تبدیل فنوتیپی و بهبود کارآیی پرتودرمانی را دارند شناسایی کنند .
با آزمایش تری فلوپرازین روی موش مشخص شد هنگامی که این دارو در ترکیب با اشعه استفاده می شود ، تری فلوپرازین با موفقیت رشد تومورها را به تأخیر می اندازد و بقای کلی موش را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.
پرتودرمانی به همراه تری فلوپرازین میزان بقا را در ۱۰۰٪ موش ها به بیش از ۲۰۰ روز افزایش داد (در مقایسه با ۶۷.۷ روز در گروه کنترل که فقط پرتودرمانی دریافت کرده بودند ).
این تیم تصمیم دارد تابستان امسال آزمایش های بالینی انسانی خود را آغاز کند. یافته های این مطالعه در مجله “Proceedings of the National Academy of Sciences” منتشر شده است.