(انگلیسی) English     (عربی) Arabic

موسسه تحقیقات، درمان و آموزش سرطان: سرطان پروستات
جستجو در سایت

سرطان پروستات

سرطان پروستات

سرطان پروستات

سرطان چیست؟

وقتی سلول‌های قسمتی از بدن شروع به رشد کنترل نشده می‌کنند، سرطان ایجاد می‌شود. سلول‌های طبیعی، با الگوی نرمال تمام سلول‌های بدن تقسیم شده و رشد می‌کنند. ولی سلول‌های سرطانی اینگونه نیستند. آنها رشدشان را بی وقفه ادامه می‌دهد و ازحد نرمال بیش‌تر تکثیر می‌یابند.

با وجودی که انواع مختلف سرطان شناخته شده است، ولی ویژگی مشترک بین تمام انواع، همین رشد خارج از کنترل است.

انواع مختلف سرطان، به شکل متفاوتی رفتار می‌کنند. مثلاً سرطان ریه و پستان، بیماری‌های کاملاً متفاوتی هستند. سرعت رشد آنها و نیز پاسخ به درمان‌های مختلف، متفاوت است. به همین دلیل بیماران سرطانی نیاز به درمان‌هایی دارند که مختص نوع خاص سرطانشان است. گاهی اوقات سلول‌های سرطانی می‌توانند از غده‌ سازنده‌شان جدا و خارج شده از طریق گردش خون یا سیستم لنفاوی در قسمت‌های دیگر بدن انتشار یابند. آنها می‌توانند در محل‌های جدید مستقر شده و انواع جدید غده‌ ایجاد کنند.

به این حالت، متاستاز گفته می‌شود. سرطانی که به این طریق منتشر می‌شود، سرطان متاستاتیک نامیده می‌شود. با وجود انتشار سرطان به محل‌های جدید در بدن، همچنان با نام خاستگاه اولیه‌اش در بدن نامیده می‌شود. به‌عنوان مثال، اگر سرطان پروستات به استخوان انتشار یابد همچنان سرطان پروستات خوانده می‌شود. اگر سرطان پستان به ریه، انتشار یابد، همچنان سرطان پستان است. به بازگشت سرطان، در فردی که تحت درمان قرار گرفته و بدون علامت شده است، عود بیماری گفته می‌شود.

سرطان پروستات چیست؟

پروستات

پروستات، غده‌ای است که فقط در مردان وجود دارد. این عضو زیر مثانه و دقیقاً جلوی رکتوم (قسمت انتهایی روده بزرگ) قرار گرفته است. اندازه‌ای معادل گردو دارد.

مجرایی که ادرار را حمل می‌کند و پیشابراه نامیده می‌شود، از داخل پروستات عبور می‌کند. پروستات حاوی سلول‌های ترشح‌کننده مایع منی می‌باشد. این مایع، اثر محافظتی و تغذیه‌ای روی اسپرم دارد.

رشد و تکامل پروستات از دوره جنینی شروع شده و تا زمان بلوغ مرد ادامه می‌یابد. این رشد توسط هورمون‌های مردانه که آندروژن نامیده می‌شوند، صورت می‌گیرد. اگر سطوح هورمون‌های مردانه پایین باشد، غده پروستات رشد کافی نخواهد داشت و به سایز کامل و طبیعی خود نمی‌رسد.

در مردان مسن، رشد قسمتی از پروستات که اطراف پیشابراه است، ادامه می‌یابد. به این حالت هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات (BPH- Benign Prostatic Hyperplasia) گفته می‌شود که نوعی رشد و بزرگ شدن غده به‌صورت خوش‌خیم است. این حالت در دفع ادرار اختلال ایجاد می‌کند. که باید درمان شود، ولی سرطاننبوده و رشد خوش‌خیم است.

سرطان پروستات

انواع مختلفی سلول در غده پروستات وجود دارند. ولی تقریباً تمام سرطان‌های پروستات از سلول‌های غده‌ای منشاء می‌گیرند به این نوع سرطان، آدنوکارسینوم گفته می‌شود. بقیه اطلاعات آورده شده در زیر مربوط به آدنوکارسینوم پروستات است.

از هر ۶ مرد، ۱ نفر در طی زندگی به سرطان پروستات مبتلا می‌شود و از هر ۳۵ مرد، ۱ نفر در اثر این بیماری می‌میرد. میزان مرگ‌ومیر ناشی از سرطان پروستات امروزه کاهش یافته و بیماری بسیار سریع‌تر تشخیص داده می‌شود.

چه عواملی سرطان پروستات ایجاد می‌کنند؟

سرطان پروستات، در اثر تغییراتی است که در DNA سلول‌های پروستاتی سرطانی ایجاد می‌شود. DNA، در ساختار ژن‌های انسان وجود دارد و کنترل‌کننده نحوه رفتار سلول‌هاست. DNA از والدینمان به ارث می‌رسد. درصد کوچکی از سرطان‌های پروستات (حدود ۱۰.۵ درصد) مرتبط با این تغییرات ارثی است. سرطان پروستات، همچنین با سطوح بالاتر هورمون مرتبط است. سطوح بالای هورمون مردانه یا آندروژن، نقش مهمی‌در افزایش ریسک سرطان پروستات در بعضی از مردان ایفا می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهند، مردانی که سطوح بالاتری از هورمونی با نام IGF-1 دارند، ریسک بالاتری برای ابتلا به سرطان پروستات دارند.

ولی بسیاری دیگر از تحقیقات هم چنین اثری را نشان نمی‌دهند. برای تأیید این فرضیه، مطالعات بیش‌تری روی این مبحث باید صورت گیرد. تا زمانی‌که به‌درستی ندانیم چه عواملی سرطان پروستات ایجاد می‌کنند، نمی‌توانیم ریسک فاکتورهای مرتبط با بیماری را شناسایی کنیم. ریسک فاکتور، هر عاملی است که احتمال ابتلای فرد به بیماری را افزایش می‌دهد.

انواع مختلف سرطان، ریسک فاکتورهای متفاوتی دارند. بعضی از آنها مثل سیگار، قابل کنترلند ولی بعضی دیگر، مثل سن فرد و یا سابقه خانوادگی بیماری، ثابت و غیرقابل تغییرند.

باید دانست که ریسک فاکتورها قطعی نیستند. بسیاری از افراد با یک یا چندین ریسک فاکتور هیچ‌گاه، مبتلا به سرطان نمی‌شوند، و نیز در بسیاری از افراد باسرطان، هیچ نوع ریسک فاکتور شناخته‌شده‌ای یافت نمی‌شود. برای بسیاری از این ریسک فاکتورها، ارتباط با سرطان پروستات، هنوز به‌طور دقیق روشن نیست.

ریسک فاکتورهای سرطان پروستات

سن

قوی‌ترین ریسک فاکتور سرطان پروستات است. احتمال ابتلا به سرطان پروستات بعد از سن ۵۰ سالگی افزایش می‌یابد. تقریباً از هر ۳۰ سرطان پروستات، ۲۰ مورد بعد سن ۶۵ سالگی تشخیص داده می‌شود.

نژاد

به دلایل ناشناخته، این نوع سرطان در مردان افریقایی آمریکایی شایع‌تر از سایر نژادهاست.

همچنین در این نوع نژاد، احتمال داشتن بیماری پیشرفته‌تر در زمان تشخیص و نیز مرگ‌ومیر ناشی از بیماری بیش‌تر است. این نوع سرطان در آسیایی‌ها کم‌تر است. دلیل این اختلافات نژادی و ملیتی ناشناخته است.

ملیت

این نوع سرطان در آمریکای شمالی، اروپای شمال غربی شایع‌تر از سایر نواحی است. این سرطان، در آسیا، افریقا و امریکای جنوبی و مرکزی کم‌تر است. دلایل این اختلاف ناشناخته است.

سابقه خانوادگی

سرطان پروستات در بعضی خانواده‌ها، شایع‌تر است. در مردانی که خویشاوندان درجه اول مبتلا به سرطان پروستات، (مثل پدر و برادر مبتلا)، احتمال ابتلایشان به‌ویژه اگر خویشاوندان در سنین پایین به این بیماری دچار شده‌اند، بسیار بالاتر است.

عوامل ژنتیک

دانشمندان، ژن‌های وراثتی متعددی شناسایی کرده‌اند که ریسک سرطان پروستات را افزایش می‌دهند. ولی اینها مسئول تعداد کمی ‌از موارد ابتلا می‌باشند. بررسی‌های ژنتیک برای بیش‌تر این ژن‌ها در دسترس نیست و مطالعات بیش‌تری در این زمینه مورد نیاز است.

رژیم غذایی

نقش دقیق رژیم غذایی روی سرطان پروستات، ناشناخته است ولی عوامل متعددی مورد بررسی قرار گرفته اند.

مردانی که مقدار زیادی گوشت قرمز و فرآورده‌های لبنی پرچرب مصرف می‌کنند، ریسک بالاتری برای ابتلا به سرطان پروستات دارند. این مردان معمولاً میوه و سبزیجات کم‌تری در رژیم غذایی خود دارند.

پزشکان هنوز مطمئن نیستند که کدامیک از عوامل فوق، احتمال سرطان را افزایش می‌دهند.

چاقی

در مطالعات انجام شده، ارتباطی بین افزایش وزن، چاقی با افزایش ابتلا به سرطان پروستات شناخته نشده است. ولی تعدادی از مطالعات، بیان‌کننده این هستند که مردان چاق، ریسک بالاتری برای ابتلا به سرطان پروستات پیشرفته و مرگ ناشی از آن دارند.

فعالیت بدنی

در بیش‌تر مطالعات، ثابت نشده که فعالیت بدنی اثر کاهنده روی احتمال ابتلا به سرطان پروستات دارد.

ولی در بعضی از مطالعات، نشان داده شده است که سطوح بالای فعالیت فیزیکی، به‌ویژه در مردان مسن، ریسک سرطان پیشرفته را کاهش می‌دهد. مطالعات بیش‌تری در این زمینه مورد نیاز است.

عفونت و التهاب پروستات (پروستاتیت)

بعضی از مطالعات، بیان‌کننده این موضوعند که پروستاتیت (التهاب غده پروستات) با افزایش ریسک و احتمال سرطان پروستات همراه است ولی سایر مطالعات چنین ارتباطی را تأیید نمی‌کنند.

بعضی از محققین همچنین می‌خواهند بدانند آیا بیماری‌های انتقال‌یابنده از راه فعالیت جنسی، احتمال ابتلا به سرطان پروستات را افزایش می‌دهند یا خیر. تاکنون، مطالعات، چنین نتیجه‌ای را ثابت نکرده و نتایج قطعی نیز برای این موضوع در دسترس نیست.

آیا سرطان پروستات قابل پیشگیری است؟

به دلیل اینکه دلایل قطعی سرطان پروستات ناشناخته است، امکان پیشگیری در اکثر موارد وجود ندارد. ولی بعضی از موارد قابل پیشگیری‌اند.

رژیم غذایی

با وجودی که نتایج تحقیقات هنوز قطعی و دقیق نمی‌باشد، می‌توانید با تغییر رژیم غذایی خود تا حدی احتمال ابتلا را کاهش دهید. مقدار کم‌تری گوشت قرمز و چربی در رژیم غذایتان قرار دهید و سبزی و میوه بیش‌تر و تمام رده‌های غلات را مصرف کنید. روزانه، حداقل ۵ واحد میوه و سبزیجات تازه مصرف کنید. این راهنما، روش تغذیه سالم را به شما معرفی می‌کند . با انجام این تغییرات، احتمال ابتلا به سایر انواع سرطان و بیماری‌های دیگر را هم کاهش می‌دهید.

سیب زمینی، گریپ فروت و هندوانه، سرشار از ماده ای به نام لیکوپن هستند.

این ماده، از آسیب به DNA جلوگیری کرده و به کاهش احتمال سرطان پروستات کمک می‌کند. تحقیقات در این زمینه همچنان ادامه دارند.بعضی تحقیقات نشان داده‌اند که مصرف روزانه ویتامین E، ریسک ابتلا به سرطان پروستات را کاهش می‌دهد. ولی در بعضی از مطالعات دیگر،ارتباطی بین ویتامین E و کاهش ریسک ابتلا به سرطان پروستات شناخته نشده است. حتی ممکن است احتمال ابتلا به بعضی از انواع بیماری‌های قلبی را هم افزایش دهد. سلینوم و املاح معدنی هم می‌توانند ریسک ابتلا را کاهش دهند.

مطالعه بزرگی صورت گرفت تا مشخص شود که آیا ویتامین E و سلینوم، احتمال ابتلا به سرطان پروستات را کاهش می‌دهند یا نه. بعد ۵ سال استفاده، نتایج نشان دادند که هیچ کدام آنها نقشی در کاهش احتمال ابتلا به سرطان نداشتند.

از طرف دیگر مکمل‌های حاوی ویتامین A (بتاکاروتن) احتمال ابتلا به سرطان پروستات را افزایش می‌دهند. در نتیجه قبل شروع مصرف هر نوع ویتامین یا مکمل دیگر، حتما با پزشکتان مشورت کنید.

داروهای طبی

در یک مطالعه نشان داده شد، در مردانی که داروی فیناستراید (Proscar) finasteride دریافت کرده‌اند، در مقایسه با آنهایی که فقط دارونما دریافت کردند، ریسک ابتلا به سرطان پروستات کاهش داشته. ولی این دارو عوارضی مثل کاهش میل جنسی، اختلال در انزال و انزال زودرس ایجاد می‌کند. امروزه مشخص نیست که مصرف finastride برای کاهش احتمال سرطان پروستات، ایده خوبی است یا خیر. نتایج مطالعات در چند سال آینده تعیین کننده خواهند بود. سایر داروهایی که ممکن است اثر پیشگیرانه روی سرطان پروستات داشته باشند، هنوز مورد کارآزمایی بالینی قرار نگرفته‌اند.

چگونه سرطان پروستات تشخیص داده می‌شود؟

سرطان پروستات، به‌صورت زودرس، اغلب با اندازه‌گیری سطح ماده PSA در خون (Prostatic Specific Antigen) که آنتی‌ژن اختصاصی پروستات است، تشخیص داده می‌شود.

روش تشخیصی زودرس دیگر، معاینه انگشتی رکتوم است. به دلیل قرارگیری پروستات در جلوی رکتوم، پزشک در طی معاینه انگشتی رکتوم، می‌تواند هر نوع تورم، توده و نواحی سخت در پروستات را تشخیص دهد. این تغییرات می‌توانند سرطانی باشند. اگر شما سالانه معاینه روتین پروستات انجام می‌دهید و تصادفاً یکی از این معاینات، غیرطبیعی شوند، هر سرطانی که داشته باشید، در این مرحله پایین که به‌راحتی تشخیص داده می‌شود، قابل درمان‌تر خواهد بود.

از سال ۱۹۹۰، این معاینه پروستات برای تشخیص زودرس سرطان پروستات بسیار شایع‌تر شده وبه همین دلیل مرگ‌ومیر ناشی از آن بسیار کاهش یافته است. ولی هنوز هم ناشناخته است که آیا این کاهش میزان مرگ‌ومیر نتیجه مستقیم این معاینات و آزمایش‌های تشخیصی است یا در نتیجه سایر عوامل مثل درمان بهتر و مناسب‌تر.

این روش برای افرادی که ریسک بالاتر دارند (چندین فامیل مبتلا به سرطان پروستات و در سن پایین‌تر) باید از سن ۴۰ سالگی شروع شود. اگر بعد این توضیحات، یک مرد از پزشکش در مورد تصمیم‌گیری در مورد انجام این آزمایش‌های بررسی سؤال کند، باید تحت آزمایش قرار بگیرد مگر اینکه یک دلیل اساسی برای انجام ندادن آن وجود داشته باشد.

آزمایش سنجش سطح PSA خون

(Prostatic Specific Antigen) PSA، آنتی‌ژن اختصاصی پروستات، ماده‌ای است که توسط غده پروستات تولید می‌شود. با وجودی که PSA به مقدار عمده در ترشحات منی وجود دارد، مقدار بسیار کمی‌از آن در گردش خون هم یافت می‌شود. مقدار نرمال این ماده کم‌تر از در خون است. شانس سرطان پروستات با افزایش سطح PSA، افزایش می‌یابد. اگر سطح PSA خون بین ۴ تا ۱۰ باشد، احتمال ابتلا به سرطان ۲۵% افزایش می‌یابد. اگر سطح آن به بالای ۱۰ افزایش یابد، این شانس ابتلا به بالای ۵۰% می‌رسد. ولی حتی بعضی مردان با سطوح PSA کم‌تر از ۴ هم ممکن است، سرطان پروستات داشته باشند.

عواملی که به‌جز سرطان که باعث افزایش سطح PSA خون می‌شوند شامل:

۱. رشد و بزرگ شدن پروستات به‌صورت خوش‌خیم[BPH]

Benign Prostatic Hyperplasia) )

این حالت، نوعی تورم غیرسرطانی پروستات است که در بسیاری از مردان با افزایش سن ایجاد می‌شود.

۲. سن

سطوح PSA با افزایش سن، به‌کندی افزایش می‌یابد. حتی اگر سرطان نداشته باشید.

۳. پروستاتیت

این حالت، به التهاب و عفونت پروستات گفته می‌شود که در آن سطح PSA افزایش می‌یابد.

انزال، باعث افزایش کوتاه‌مدت PSA می‌شود و سپس به سرعت به حد نرمال باز می‌گردد.

روش‌های جدیدتر سنجش سطح PSA وجود دارند که به شما کمک می‌کنند متوجه شوید آیا به آزمایش‌های بیش‌تری نیاز دارید یا خیر.

استفاده از سطحPSA خون، بعد تشخیص سرطان

با وجودی که سنجش سطح PSA، اغلب برای تشخیص زودرس سرطان پروستات استفاده می‌شود، کاربردهای دیگری هم دارد. در افرادی که تشخیص سرطانپروستات داده شده، این آزمایش همراه نتایج سایر روش‌های بررسی، برای تصمیم‌گیری در مورد نوع روش تشخیصی و درمانی کمک‌کننده است. سطوح بسیار بالای PSA، به معنی گسترش سرطان به خارج از پروستات است. مقدار PSA همچنین می‌تواند مشخص کند که چه نوع درمانی برای سرطان شما مؤثر است. چون بعضی از انواع درمان، روی سرطانی که به غدد لنفاوی و یا سایر اعضای بدن انتشار یافته‌اند، بی‌تأثیرند.

آزمایش PSA، همچنین کمک می‌کند که مشخص کند آیا درمان تأثیرگذار و مناسب بوده، و یا اینکه سرطان بعد درمان، مجدداً عود می‌کند.

اگر تصمیم گرفته‌اید که تحت نظر قرار گیرید، سطوح PSA می‌تواند مشخص کند که آیا سرطان در حال رشد است و یا درمان فعال و مداخله گر باید صورت گیرد. اگرسرطان پروستات بعد درمان اولیه، مجدداً بازگشت و عود کرد، و یا اگر به خارج از غده پروستات انتشار یافت و به سرطان متاستاتیک تبدیل شد، اندازه‌گیری مکرر سطح PSA، برای بررسی الگوی تغییر سطح آن، و نوسانات مقدار آن در اندازه‌گیری‌های مکرر، لازم است. سطح PSA، مشخص نمی‌کند که فرد حتماً علامت‌دار می‌شود و نیز مدت زنده ماندن او و پیش آگهی بیماریش چگونه است. بسیاری از افراد با سطوح بسیار بالای PSA، حال عمومی ‌بسیار خوبی دارند و بعضی دیگر با سطوح بسیار پایین‌تر علامت‌دارند.

در بیماری پیشرفته نیز، الگوی افزایش PSA در اندازه‌گیری‌های مکرر این ماده مهم است. نه یک مقدار واحد اندازه‌گیری آن.

معاینه رکتوم (مقعد) توسط انگشت

برای انجام این معاینه، پزشک بعد پوشیدن دستکش و آغشته کردن انگشت خود به ماده مرطوب و نرم کننده، انگشتش را وارد رکتوم کرده تا هر نوع ناحیه نامنظم و یا سخت در لمس که می‌تواند سرطانی باشد را تشخیص دهد. غده پروستات مجاور رکتوم است و اغلب سرطان‌ها در ناحیه‌ای از غده که با این روش معاینه قابل بررسی‌اند، آغاز می‌شوند. با وجودی که آزمایش مقداری ناراحت‌کننده است ولی فرد احساس درد نمی‌کند و فقط مدت کوتاهی طول می‌کشد.

این معاینه نسبت به اندازه‌گیری سطح PSA، دقت تشخیصی و حساسیت پایین‌تری دارد ولی گاهی می‌تواند سرطان را در مردانی با سطوح طبیعی PSA، تشخیص دهد. به همین دلیل امروزه توصیه می‌شود، در زمان انجام غربالگری سرطان پروستات جهت تشخیص زودرس بیماری، هر دو روش معاینه رکتوم توسط انگشت و اندازه‌گیری سطح PSA همزمان باید انجام شوند. این روش معاینه، در فردی که تشخیص سرطان پروستات برایش گذاشته شده هم انجام می‌شود. با این کار، مشخص می‌شود که آیا سرطان به خارج از غده پروستات انتشار داشته یا خیر. همچنین به تشخیص عود سرطان بعد درمان کمک می‌کند.

اولترا سونرگرافی از راه رکتوم

در این روش از امواج صوتی، برای ایجاد یک تصویر از پروستات روی صفحه تلویزیون استفاده می‌شود.

برای انجام این آزمایش، یک لوله کوچک داخل رکتوم قرار داده می‌شود. از این لوله، امواج صوتی خارج می‌شوند که وارد پروستات شده و اکوهایی تولید می‌کند که مجدداً توسط این لوله باز جذب می‌گردد. توسط یک کامپیوتر، الگوی این اکوها به‌صورت تصویر سیاه و سفید از پروستات ایجاد می‌شود. این آزمایش‌ها تنها چند دقیقه طول می‌کشد. ممکن است در حین وارد شدن لوله تولید امواج به داخل رکتوم خود، احساس ناراحتی کنید ولی اینکار اصلاً دردناک نیست.

این روش سونوگرافی اغلب در حین نمونه‌برداری پروستات، به‌عنوان راهنمای سوزن نمونه‌برداری جهت وارد شدن به منطقه درست از غده استفاده می‌شود.

اگر به سرطان مشکوک شدیم، چه باید کرد؟

نشانه‌های احتمالی سرطان پروستات

سرطان پروستات در مراحل اولیه، اغلب هیچ علامتی ایجاد نمی‌کنند. توسط سنجش PSA و معاینه رکتوم توسط انگشت تشخیص داده می‌شود. اختلال دفع ادرار، نشانه سرطان پیشرفته است. ولی اغلب این مشکل به دلیل یک بیماری بسیار خفیف و شایع به نام رشد و بزرگ شدن پروستات به‌صورت خوش‌خیم(BPH) ، ایجاد می‌شود.

  1. اختلال در حفظ نعوظ (ناتوانی جنسی)
  2. وجود خون در ادرار
  3. درد روی ستون مهره‌ها، دنده‌ها و سایر استخوان‌های بدن
  4. ضعف، بی‌حسی پاها و اندام تحتانی
  5. بی‌اختیاری ادرار و مدفوع

مجدداً باید ذکر کرد که بسیاری بیماری‌های دیگر هم علائم بالا را ایجاد می‌کنند. اگر علائم مشخص و یا نتایج آزمایش‌های تشخیصی زودرس جهت غربالگری بیماری، بیان‌کننده وجود سرطان باشد، پزشکتان بیوپسی پروستات انجام می‌دهد تا وجود بیماری را قطعی کند.

نمونه‌برداری پروستات

روش قطعی تشخیص سرطان، نمونه‌برداری است در طی نمونه‌برداری، بافت‌های پروستات جدا شده و برای بررسی بیش‌تر از نظر وجود سلول‌های سرطانی به آزمایشگاه پاتولوژی فرستاده می‌شود.

نمونه‌برداری با سوزن، شایع‌ترین روش است که در اینجا در موردش توضیح داده می‌شود:

برای انجام این نوع نمونه‌برداری، یک لوله کوچک داخل رکتوم قرار داده می‌شود. این لوله، امواج رادیویی تولید می‌کند که منجر به تولید تصویری از پروستات روی یک صفحه ویدیویی کوچک می‌شود.

به این روش اولتراسونوگرافی از داخل رکتوم گفته می‌شود. همزمان با این کار، پزشک یک سوزن نازک را از جدار رکتوم عبور می‌دهد تا به غده پروستات برسد. این کار با هدایت اولتراسونوگرافی صورت می‌گیرد. وقتی سوزن بیرون کشیده می‌شود، تکه کوچکی از بافت پروستات را با خود جدا می‌کند. بعضی از پزشکان، این بیوپسی را از راه پوست بین رکتوم و کیسه بیضه انجام می‌دهند.

با وجودی که به‌نظر می‌رسد این آزمایش دردناک باشد، ولی اغلب تنها ناراحتی کمی ‌ایجاد می‌کند، چون به سرعت انجام می‌شود. بهتر است پزشک ناحیه ورود سوزن را مدتی قبل انجام کار، بی‌حس کند. نمونه‌های مختلف، اغلب حاوی قسمت‌های مختلف غده پروستات هستند. از پزشکتان سؤال کنید که چه تعداد نمونه لازم است. انجام بیوپسی حدودا ۱۵ دقیقه طول می‌کشد و اغلب در مطب پزشک، انجام می‌گیرد.

بیمار قبل و بعد انجام نمونه‌برداری، برای کاهش احتمال ابتلا به عفونت، تحت درمان آنتی‌بیوتیکی قرار می‌گیرد. چندین روز بعد انجام آن، فرد ممکن است سوزش و در حین ادرار کردن، وجود خون در ادرار و یا مختصری خونریزی از رکتوم داشته باشد. بعضی مردان بعد انجام بیوپسی به مدت ۱ تا ۲ ماه در ترشحات منی خود، خون دارند.

ممکن است سرطان ناحیه کوچکی از پروستات را درگیر کرده باشد، به همین دلیل، گاهی اوقات با وجودی که فرد سرطان دارد، نمونه‌برداری قادر به تشخیص آن نیست. به این حالت، منفی کاذب گفته می‌شود. اگر بیوپسی شما قادر به تشخیص سرطان نباشد و جواب آن منفی کاذب گزارش کند ولی پزشکتان از نظر بالینی شک قوی به وجود سرطان داشته باشد، نمونه‌گیری مجدد حتماً لازم است.

درجه‌بندی سرطان پروستات

نمونه کوچک بیوپسی به آزمایشگاه فرستاده می‌شود. در آنجا نمونه از نظر وجود سلول سرطانی، تحت بررسی قرار می‌گیرد. اگر سلول سرطانی دیده شود، نمونه از نظر تکامل بافتی، درجه‌بندی می‌شود.

درجه‌بندی سرطان کمک می‌کند که پیش‌بینی کنیم سرعت رشد و انتشار سرطان چگونه است.

درجه‌بندی سرطان پروستات براین اساس است که، سلول‌های موجود در نمونه بافتی تا چه حد شبیه سلول‌های اصلی غده پروستات هستند. آنهایی که بسیار متفاوت از سلول‌های طبیعی باشد، به‌عنوان سلول‌های سرطانی با رشد سریع شناسایی می‌شوند. به سیستم نمره‌دهی و درجه‌بندی سرطان پروستات، سیستم گلیسون گفته می‌شود.

نمونه‌ها، از دو محل مختلف پروستات تهیه شده و هر کدام از ۱ تا ۵ نمره‌دهی می‌شوند. و اعداد نمرده‌دهی با هم جمع می‌شوند تا به سرطان یک نمره گلیسون داده شود. هر چه نمره داده شده پایین‌تر باشد، سلول‌های نمونه بیش‌تر شبیه سلول‌های اصلی غده پروستات هستند و درجه سرطان پایین‌تر و پیش آگهی بهتری دارد. و برعکس، نمره بالاتر به معنی شباهت کم‌تر به بافت اصلی و رشد و پیشرفت سریع‌تر بیماری است. این درجه‌بندی نقش بسیار مهمی ‌در تصمیم‌گیری درمانی دارد. گاهی اوقات سلول‌های نمونه بافتی نه مشابه سلول‌های سرطانی و نه شبیه سلول‌های طبیعی پروستات هستند. در این شرایط باید نمونه‌های بافتی بیش‌تری تهیه شود.

موارد دیگری که در گزارش نمونه‌برداری می‌بینید

گزارش پاتولوژی علاوه بر تعیین درجه و شدت سرطان (در صورت وجود)، اطلاعات دیگری هم می‌دهد که شامل، تعداد نمونه‌های حاوی سرطان (مثلاً از ۱۲ نمونه تهیه شده، ۷ مورد حاوی سلول‌های سرطانی بودند)، مقدار و درصد سرطان در هر دسته که به‌صورت درصد بیان می‌شود، توضیح اینکه آیا سرطان یک طرفه بوده (در سمت راست یا چپ پروستات) و یا دو طرفه و هر دو سمت را درگیر کرده بود.

بعد آزمایش‌های تشخیصی: مرحله‌بندی سرطان

اگر در نمونه‌گیری، سرطان تشخیص داده شود، آزمایش‌های تشخیصی بیش‌تری برای بررسی میزان انتشار و گسترش سرطان باید صورت گیرد. به این کار، مرحله‌بندی سرطان گفته می‌شود. مرحله‌بندی بسیار مهم است. چون روش درمانی بیماری و پیش آگهی بهبود آن، بستگی به مرحله سرطان دارد.

براساس معاینه فیزیکی رکتوم توسط انگشت، نتیجه سطح PSA خون و نمره‌دهی گلیسون برای سرطان و چندین آزمایش تشخیصی دیگر، مرحله سرطان تعیین می‌شود. معاینه فیزیکی کامل که شامل همین معاینه انگشتی رکتوم هم می‌شود، نقش بسیار مهمی‌در مرحله‌بندی سرطان دارد. پزشک باید سایر قسمت‌های بدن را هم بررسی کند تا متوجه شود آیا سرطان در بدن پخش و منتشر شده است یا خیر و همچنین در مورد سایر علائم بیماری مثل درد استخوان که نشانه انتشار بیماری به استخوان است از بیمار سؤال کند.

روش‌های تصویربرداری که برای مرحله‌بندی سرطان انجام می‌شوند

۱. اسکن استخوان

شایع‌ترین محل انتشار پروستات، استخوان‌هاست. (حتی اگر این حالت ایجاد شود، هنوز به‌عنوان سرطان پروستات شناخته می‌شود و نه سرطان استخوان). اسکن استخوان برای نشان دادن اینکه آیا سرطان، از غده پروستات به استخوان‌ها انتشار یافته یا نه، صورت می‌گیرد.

برای انجام این آزمایش، ماده رادیواکتیو به فرد تزریق می‌شود. دوز و مقدار ماده رادیواکتیو بسیار کم بوده و عوارض جانبی خاص ایجاد نمی‌کند. ماده رادیواکتیو به سلول‌های استخوانی که غیرطبیعی و بیمارند متصل شده و در اسکن استخوان به‌صورت نقاط داغ خود را نشان می‌دهند. این نواحی می‌تواند نشان‌دهنده سرطان یا ناشی از ارتریت و یا سایر بیماری‌های استخوانی باشند. در نتیجه، بعد مثبت شدن اسکن استخوان، آزمایش‌های تشخیصی دیگری باید صورت گیرد تا تشخیص قطعی شود.

۲. سی.تی.اسکن

این، نوعی خاص از گرافی اشعه x است. یک سری از تصاویر از زوایای مختلف باید گرفته شود. سپس این تصاویر، توسط کامپیوتر با هم ترکیب می‌شوند تا یک تصویر با جزئیات بیش‌تر ایجاد شود.

قبل از تهیه اولین سری تصاویر، ممکن است لازم باشد ماده حاجب خوراکی بخورید. این ماده حاجب کمک می‌کند که محدوده روده‌ها مشخص شود، در نتیجه ظاهری متفاوت نسبت به غده‌ خواهد داشت. همچنین ممکن است لازم باشد که ماده حاجب به‌صورت تزریقی دریافت کنید. سی.تی.اسکن این امکان را می‌دهد که مشخص کند آیا سرطان به غدد لنفاوی لگن انتشار یافته یا خیر. غدد لنفاوی شبکه‌ای از تجمعات گلبول‌های سفید با اندازه حدود لوبیا هستند که با عفونت مقابله می‌کنند. سی.تی.اسکن مدت زمان بیش‌تری از عکس‌های ساده با اشعه x طول می‌کشد. برای این کار لازم است، روی یک میز دراز بکشید و از یک دستگاه حلقه‌ای شکل عبور کنید.

۳.MRI

این روش تصویربرداری هم مشابه سی.تی.اسکن است، با این تفاوت که در این روش به‌جای اشعه x از امواج رادیویی و مغناطیسی قوی برای ایجاد تصویر استفاده می‌شود. MRI یک تصویر کاملاً واضح ایجاد می‌کند تا پزشک بهتر بتواند تشخیص دهد که سرطان به کیسه‌های تولید کننده منی (وزیکول سمنیال) یا مثانه انتشار یافته یا خیر. انجام MRI مدت زمان بیش‌تری نسبت به CT اسکن و حدوداً یک ساعت طول می‌کشد. در طی انجام این تصویربرداری، شما در یک محفظه لوله‌ای شکل باریک که ممکن است به نظرتان محدودکننده و ناراحت‌کننده باشد دراز می‌کشید. برای بهتر شدن کیفیت تصاویر، بسیاری از پزشکان یک لوله کوچک در رکتوم بیمار قرار می‌دهند. این لوله در حدود ۳۰ تا ۴۵ دقیقه باقی می‌ماند و تا حدی ناراحت‌کننده می‌باشد. در این حالت هم مشابه سی.تی.اسکن، ماده حاجب به داخل ورید تزریق می‌شود.

۴. نمونه‌گیری غدد لنفاوی

این روش، برای بررسی انتشار سرطان به غدد لنفاوی مجاور انجام می‌گیرد که در صورت انتشار، جراحی برای درمان سرطان اغلب یک انتخاب نیست و پزشک سایر راه‌های درمانی را در نظر می‌گیرد. انواع مختلف روش‌های نمونه برداری وجود دارند.

۵. نمونه‌برداری یا بیوپسی جراحی

ممکن است جراح از طریق برش کوچکی که در قسمت تحتانی شکم ایجاد می‌کند، غدد لنفاوی را خارج سازد. این روش نمونه‌برداری حین عمل جراحی برای برداشت پروستات صورت می‌گیرد. این غدد لنفاوی در زمانی که شما همچنان بیهوش هستید، مورد بررسی قرار می‌گیرند. اگر غدد لنفاوی سرطانی باشند، عمل جراحی متوقف می‌شود. چون در این حالت برداشت پروستات تأثیری روی درمان سرطان نخواهد داشت. و حتی منجر به عوارض جانبی خاصی شود.

۶. لاپاراسکوپی

در این روش، لوله‌های بلند و بسیار نازکی که از طریق برش‌های بسیار کوچکی که در جدار شکم ایجاد می‌شود، در شکم جاسازی می‌شوند تا بتوان غدد لنفاوی اطراف پروستات را به‌خوبی بررسی کرد. این غدد لنفاوی، توسط ابزار خاصی که در این لوله‌ها تعبیه شده‌اند، خارج می‌شوند. به دلیل اینکه در این روش هیچ برشی ایجاد نشده، بعد از یکی دو روز بهبودی کامل ایجاد شده و جای عمل هم خیلی کم باقی می‌ماند. این روش خیلی شایع نیست ولی معمولاً در افرادی که نمی‌خواهند تحت جراحی قرار می‌گیرند مثل مردانی که توسط پرتودرمانی به‌تنهایی درمان می‌شوند، انجام می‌گیرد.

۷. آسپیراسیون با سوزن باریک

در این روش، پوست بی‌حس شده و با استفاده از هدایت CT اسکن، سوزن نازک از پوست عبور داده می‌شود تا به غدد لنفاوی برسد و از آنها نمونه‌های بافتی جدا کند. این روش، نوعی نمونه‌برداری سرپایی بوده و فرد چند ساعت بعد از انجام آن مرخص می‌شود. امروزه این روش خیلی شایع نیست.

برای مرحله‌بندی سرطان، تمام روش‌های فوق در کنار هم گذاشته می‌شود:

سیستم مرحله‌بندی سرطان، روشی برای توصیف میزان گسترش و انتشار سرطان است. روش‌های مختلف مرحله‌بندی برای سرطان پروستات وجود دارد. عوامل مختلف در تصمیم برای تعیین مرحله سرطان باید به حساب بیایند. مرحله سرطان به‌صورت نمره‌دهی از ۱ تا ۴ با اعداد لاتین بیان می‌شود. هرچه عدد داده شده کم‌تر باشد، میزان انتشار سرطان کم‌تر است و هرچه عدد بالاتر باشد، مثلاً مرحله ۴ (IV) به معنی بیماری جدی‌تر است. پزشک بعد بررسی نتایج تمام آزمایش‌های شما، مرحله سرطانتان را خواهد گفت. از پزشکتان بخواهید مرحله سرطان را به شکلی که برایتان قابل فهم است توضیح دهد تا به کمک یکدیگر بتوانید بهترین درمانی که برایتان مناسب است را انتخاب کنید.

مرحله‌بندی بالینی

دو روش مختلف مرحله‌بندی سرطان پروستات وجود دارد. مرحله‌بندی بالینی، بهترین تخمین پزشکتان در زمینه میزان گسترده بودن بیماری براساس نتایج معاینه بالینی، آزمایش‌های آزمایشگاهی و سایر روش‌های تشخیصی است که انجام داده‌اید.

مرحله‌بندی پاتولوژیک

اگر تحت جراحی قرار گرفته‌اید، نمونه‌های بافتی برداشته شده و زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار می‌گیرد. نتایج بدست آمده، تحت مرحله بندی پاتولوژیک قرار می‌گیرند. این بدین معناست که در صورتی که تحت عمل جراحی قرار گرفته اید، مرحله سرطان شما می‌تواند تغییر کند. مرحله بندی پاتولوژیک بسیار دقیق‌تر از مرحله بندی جراحی است. مراحل مختلف سرطان پروستات در جدول زیر آمده است.

تظاهرات بالینی مرحله
غده‌ هنوز تنها محدود به خود پروستات است و در طی برداشت از طریق پیشابراه، تشخیص داده شده است.

انتشاری به غدد لنفاوی و یا سایر اعضا وجود ندارد. در سیستم نمره‌دهی گلیسون نمره‌ای بین ۲ تا ۴ می‌گیرد. و کم‌تر از ۵% نمونه بافتی حاوی سلول‌های سرطانی هستند.

I
غده‌ همچنان محدود به پروستات بوده و به غدد لنفاوی و یا اعضای دور انتشار نداشته و یکی از موارد زیر وجود دارد:

در طی برداشت از طریق پیشابراه، تشخیص داده می‌شود. در سیستم نمره‌دهی گلیسون، نمره بالای ۵ گرفته و کم‌تر از ۵% نمونه بافتی حاوی سلول‌های سرطانی است.

در طی برداشت از راه پیشابراه، تشخیص داده می‌شود و بیش از ۵% بافتی حاوی سلول‌های سرطانی است.

این مرحله سرطان به دلیل سطح بالای PSA خونی تشخیص داده می‌شود.

این مرحله توسط معاینه رکتوم توسط انگشت و یا توسط اولتراسونوگرافی از راه رکتوم قابل تشخیص نیست و از طریق بیوپسی با سوزن مشخص می‌شود.

گاهی توسط معاینه رکتوم توسط انگشت و یا اولتراسونوگرافی از راه رکتوم تشخیص داده می‌شود

II
غده‌ به خارج از پروستات انتشار یافته و ممکن است به وزیکول سمینال و یا کیسه‌های منی‌ساز گسترش یابد ولی به غدد لنفاوی و یا سایر قسمت‌های بدن انتشار نیافته است. IV
یک یا تعداد بیش‌تری از موارد زیر مثبت می‌شود:

سرطان به بافت‌های اطراف پروستات (بیش از کیسه‌های منی‌ساز)، از جمله عضلات کنترل کننده ادار، رکتوم و دیواره لگن، گسترش می‌یابد.

سرطان به غدد لنفاوی انتشار می‌یابد.

سرطان به سایر قسمت‌های دورتر بدن، گسترش می‌یابد.

درمان (چگونه سرطان پروستت درمان می‌شود؟)

هدف از اطلاعات درمانی زیر، پیشنهاد پزشکی و به‌عنوان جایگزین قضاوت و نظردهی تیم درمانی شما نیست. و برای کمک به شما و خانواده‌تان برای کسب اطلاعات، تصمیم‌گیری و همکاری با پزشکتان است.

ممکن است پزشکتان دلایلی داشته باشد که روش درمانی کاملاً متفاوتی از این انتخاب‌های درمانی کلی انجام دهد.

توضیحات کلی در مورد روش درمان

در زمان انتخاب بهترین روش درمان و کنترل سرطانتان، موارد زیادی وجود دارند که نیاز دارید به آنها فکر کنید. ممکن است بیش از یک نوع درمان، دریافت کنید. و حتی احساس کنید که نیاز دارید، در زمان بسیار کوتاهی تصمیم بگیرید. ولی به خودتان این فرصت را بدهید که تمام اطلاعاتی که نیاز دارید را به‌دست آورید. با پزشکتان در این مورد مشورت کنید.

در درمان سرطان پروستات، باید موارد زیر هم در نظر گرفته شود:

  1. سن و مدت زمانی که انتظار می‌رود فرد بیمار زنده بماند.
  2. سایر مشکلات پزشکی جدی که فرد دارد
  3. مرحله و درجه بندی سرطان بیمار
  4. احساس شما و نظر پزشکتان در مورد نیاز به درمان سرطان
  5. شانس اینکه هر نوع روش درمانی، چه مقدار سرطان را بهبود می‌دهد.
  6. نظر و احساس شما در مورد عوارض شایع هر نوع روش درمانی
  7. ممکن است نیاز داشته باشید با فرد دیگری مشورت کنید، به‌ویژه اگر انتخاب‌های درمانی متعددی داشته باشید. سرطان پروستات بیماری پیچیده‌ای است و پزشکان ممکن است در مورد بهترین انتخاب‌های درمانی با یکدیگر اختلاف نظر داشته باشند. مشورت با پزشکانی که در چند نوع درمان تخصص دارند، بسیار کمک‌کننده است. در این حالت باید مزایای هر نوع درمان را در مقابل عوارض، خطرات و معایب آن سنجید.

درمان انتظاری

به دلیل رشد کند سرطان پروستات، بسیاری از مردان (به‌ویژه افرادی که مسن‌تر بوده و یا سایر مشکلات سلامتی اصلی را دارند) برای سرطانشان نیازی به درمان ندارند. در مقابل، پزشکشان روش درمان انتظاری را برای آنها توصیه می‌کند. این نوع برخورد با بیماری، شامل نظارت نزدیک روی سرطان با آزمایش سنجش PSA بدون هیچ روش درمانی مثل جراحی و یا رادیوتراپی است. این روش، در صورتی‌که سرطان، هیچ علامتی ایجاد نکند، رشد کندی داشته باشد، اندازه کوچکی داشته باشد و تنها محدود به یک قسمت پروستات باشد انتخاب مناسبی است. در صورتی‌که جوان‌تر، سالم‌تر و سرطان با رشد سریع داشته باشید، کم‌تر شایع است. در این زمان، درمان انتظاری، یک درمان مقرون به‌صرفه در مردان که سرطان با رشد کند دارند می‌باشد. چون در این افراد مشخص نیست که آیا درمان فعال به بقای بیش‌تر کمک می‌کند یا خیر. بسیاری از مردان، به دلیل عوارض زیاد درمان، ترجیح می‌دهند، تحت درمان انتظاری قرار گیرند. ولی بعضی دیگر، عوارض جانبی درمان انتظاری را برای تخریب و از بین بردن سرطان تحمل کرده و آن را به درمان انتظاری ترجیح می‌دهند. درمان انتظاری به معنای نادیده گرفتن بیماریتان نیست. بلکه بدین معناست که پزشکتان به دقت آنچه برایتان پیش می‌آید را تحت‌نظر می‌گردد. بهتر است هر ۳ تا ۶ ماه تحت سنجش PSA خون و معاینه رکتوم توسط انگشت قرار گیرید و سالانه از پروستات شما، بیوپسی تهیه شود. در این حین، اگر علامت‌دار شدید و یا سرطانتان شروع به رشد سریع کرد، باید درمان فعال دریافت کنید. یک مشکل این نوع برخورد این است که شانس پیشرفته شدن سرطان را زیاد می‌کند و این باعث محدود شدن انتخاب‌های درمانیتان می‌شود.

جراحی

شایع‌ترین روش جراحی سرطان پروستات، برداشت قسمت اصلی پروستات و جداسازی آن از طریق پیشابراه است.

۱. برداشتن قسمت اصلی و عمده پروستات

این جراحی برای درمان سرطان، استفاده می‌شودو در زمانی‌که به‌نظر می‌رسد سرطان به خارج غده انتشار نیافته، قابل انجام است. کل غده پروستات و بعضی از بافت اطراف آن برداشته می‌شود. ۲ نوع روش جراحی برداشت قسمت اصلی پروستات وجود دارد.

برداشت قسمت عمده پروستات از ناحیه خلف پوبیس (شرمگاهی)

این روش، شایع‌ترین روش جراحی است و برش جراحی در قسمت تحتانی شکم داده می‌شود.

در حین این عمل ممکن است تحت بیهوشی عمومی‌ قرار بگیرید و در خواب عمیق باشید و یا تنها به‌صورت موضعی، توسط دارو، نیمه تحتانی بدنتان بی‌حس شود تا احساس خواب آلودگی و آرامش کنید (بی‌حسی نخاعی و اپیدورال)

پزشکتان ممکن است در ابتدا غدد لنفاوی اطراف پروستات را بردارد و زیر میکروسکوپ تحت بررسی قرار دهد. اگر هرکدام از این غده‌های لنفاوی، حاوی سلول‌هایسرطانی باشد، به این معنی است که سرطان در بدن پخش شده است. در این حالت به دلیل اینکه سرطان انتشار یافته، دیگر با برداشتن پروستات، قابل درمان نیست، پزشک می‌تواند عمل جراحی را متوقف کند.

اعصاب کنترل‌کننده نعوظ، بسیار به پروستات نزدیکند. (این روش جراحی، جراحی همراه حفظ اعصاب است.) این روش، ریسک ناباوری ناشی از اختلال نعوظ را کاهش می‌دهد ولی به صفر نمی‌رساند. اگر در گذشته قادر به حفظ نعوظ خود بوده‌اید، پزشک سعی می‌کند که کاری انجام دهد که به آنها آسیب وارد نکند. در صورت گسترش سرطان به این اعصاب، پزشک آنها را برمی‌دارد. حتی اگر این اعصاب حفظ شوند، حداقل چند ماه بعد جراحی طول می‌کشد تا خاصیت نعوظ برگردد.

برداشت قسمت عمده غده از طریق پرینه

در این روش، جراح، برش را در پوست بین آنوس و رکتوم ایجاد می‌کند. روش حفظ عصب با این روش عمل از راه پرینه، مشکل‌تر است و غدد لنفاوی هم قابل برداشت نیستند. ولی بعضی جراحان، در صورت نیاز، می‌توانند بعضی غدد لنفاوی را به روش‌های دیگر بردارند. چون این روش جراحی، اغلب کوتاه‌تر است، اینکار بیش‌تر در مردانی که نیازی به جراحی حفظ عصب ندارند و یا سایر مشکلات پزشکی را دارند که کار کردن به روش اولیه را مشکل می‌سازد انجام می‌گیرد. این عمل از جراحی ۵/۱ تا ۴ ساعت طول می‌کشید. جراحی از طریق پرینه و مقعد معمولاً مدت زمان کم‌تری نسبت به این عمل از طریق خلف شرمگاهی و یا خلف پوبیس انجام می‌کشد. بعد جراحی حدود ۳ روز بیمار در بیمارستان بستری می‌ماند و مدت زمان متوسط که فرد می‌تواند در منزل بماند و سرکار نرود حدود ۳ هفته است. در بیش‌تر موارد می‌توان قبل جراحی، از بیمار خون گرفت تا مجدداً در حین جراحی در صورت نیاز، به او تزریق شود. معمولاً یک کاتتر ادراری یا سوند تعبیه می‌شود که بعد از جراحی که فرد نیمه هوشیار است، ادرارش را تخلیه کند. این سوند حدود ۳.۱ هفته باقی می‌ماند و سپس کشیده می‌شود و فرد می‌تواند خودش ادرار کند.

برداشتن قسمت عمده پروستات به روش لاپاراسکوپی

هر دو روش قبلی که توضیح داده شدند، جراحی باز بودند که در آنها، جراح یک برش بزرگ روی شکم ایجاد می‌کند تا پروستات را خارج سازد. یک روش جدیدتر به‌صورت ایجاد چندین برش کوچک روی شکم و استفاده از ابزارهای بزرگی برای خارج کردن غده است. این روش جراحی به تدریج شایع‌تر می‌شود. این روش نسبت به روش جراحی باز هم مزایایی دارد. از جمله:

کاهش از دست دادن خون و درد، بستری بیمارستانی کوتاه‌تر، زمان بهبودی و دوره نقاهت کم‌تر.

حفظ عصب در این روش جراحی، راحت‌تر امکان‌پذیر است و عوارض جانبی این عمل، مشابه جراحی برداشت پروستات به‌صورت جراحی باز است. به دلیل اینکه این روش جراحی هنوز هم نسبتاً جدید است، نتایج درازمدت آن هنوز مشخص نیست.

برداشتن پروستات از طریق مجرای پیشابراه

این عمل جراحی برای بهبود علائم بالینی است، مثل اختلال در دفع ادرار در مردانی که نمی‌توانند تحت سایر عمل‌های جراحی قرار بگیرند. این عمل برای برداشت غده‌ و یا رفع علائم بیماری به‌کار نمی‌رود. این عمل جراحی همچنین برای کاهش علائم نوع دیگری از التهاب خوش‌خیم و غیرسرطانی پروستات (رشد و التهاب خوش‌خیم پروستات) استفاده می‌شود. در طی این عمل جراحی، وسیله‌ای که انتهایش یک حلقه کوچک سیمی‌ متصل شده، از داخل آلت تناسلی به داخل پیشابراه هدایت می‌شود. حلقه سیمی، قسمتی از پروستات را که در تماس و نزدیکی پیشابراه است را داغ و جدا می‌شود. برای این کار، نیازی به هیچ نوع برش جراحی نیست. هر دو روش با بی‌حسی نخاعی، که در آن بی‌حسی از کمر به پایین ایجاد می‌شود و نیز بیهوشی عمومی‌ قابل انجام‌اند. مدت جراحی معمولاً حدود یک تا دو ساعت است.

شما همچنین می‌توانید بعد یکی، دو روز بیمارستان را ترک کنید و بعد دو هفته، سرکارتان برگردید. بعد جراحی نیازمند سوند ادراری جهت تخلیه ادرارتان، به مدت ۲ تا ۳ روز خواهید بود. همچنین، مدت زمانی بعد جراحی در ادرارتان خون وجود خواهد داشت.

عوارض جانبی و خطرات برداشت قسمت عمده پروستات

خطرات و عوارض جانبی که ممکن است در هر نوع جراحی و سرطان پروستات دیده شوند.

خطرات و عوارض جراحی

خطرات این جراحی، مشابه هر نوع جراحی بزرگ دیگر است. این خطرات شامل مشکلات مربوط به بیهوشی، خطر حمله قلبی، سکته مغزی و لخته شدن خون در پاها، عفونت و خونریزی می‌باشد. خطر و عوارض مربوط به شما، بستگی به سلامتی عمومیتان، سن و اقدامات درمانی پزشکتان دارد.

عوارض جانبی

عارضه جانبی عمده این جراحی، عدم کنترل مثانه و بی‌اختیاری ادرار، عدم توانایی در حفظ نعوظ و در واقع نوعی ناتوانی جنسی است. این عوارض با انواع دیگر عمل جراحی هم دیده می‌شوند ولی با جزئیات بیش‌تر در زیر توضیح داده شده‌اند.

بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری به معنی، عدم کنترل ادرار و یا نشت کردن آن است. انواع مختلف بی‌اختیاری وجود دارند. این مشکل به لحاظ فیزیکی و هم از نظر عاطفی مشکل‌ساز است. ۳ نوع بی‌اختیاری وجود دارد:

۱. بی‌اختیاری ناشی از استرس

که شایع‌ترین نوع بی‌اختیاری بعد جراحی پروستات است. این مردان، به دنبال سرفه، خنده، زور زدن و یا فعالیت فیزیکی دچار نشت ادرار و بی‌اختیاری می‌شوند.

۲. بی‌اختیاری ناشی از سرریز شدن و درست تخلیه نشدن ادرار

این مردان، زمان زیادی برای ادرار کردن می‌گذراند و قطر ادرار آنها بسیار باریک بوده و فشار و قدرت جریان ادراری پایینی دارند.

۳. فوریت ادرار و بی اختیاری ناشی از فوری بودن دفع ادرار

این مردان، نیاز ناگهانی به دفع ادرار دارند.

در موارد نادر، مردان تمام توانایی دفع ادرار خود را از دست می‌دهند. به این حالت بی‌اختیاری مدوام و ادامه‌دار گفته می‌شود. کنترل طبیعی مثانه، در بسیاری از مردان، طی چند هفته تا چند ماه بعد جراحی باز می‌گردد. پزشکان نمی‌توانند پیش‌بینی کنند که عملکرد هر فرد بعد جراحی به چه صورت خواهد شد. در مراکزی از دنیا که این جراحی بیش‌تر انجام می‌گیرد و جراحان تجربه بیش‌تری دارند، مشکلات کم‌تری در زمینه بی‌اختیاری گزارش می‌کنند. اگر با بی‌اختیاری ادرارتان مشکل دارید، به پزشکتان اطلاع دهید. پزشکتان باید از مشکل شما اطلاع داشته باشد و بتواند به شما کمک کند. ورزش‌هایی مثل تمرین‌های کگل وجود دارند که به شما کمک می‌کنند که مثانه‌تان را تقویت کنید. روش‌های دارودرمانی و نیز جراحی وجود دارند که کمک کننده‌اند.

ناتوانی جنسی

این ناتوانی به این معنی است که مرد نمی‌تواند نعوظ کافی برای داشتن فعالیت جنسی داشته باشد. اعصابی که به نعوظ فرد کمک می‌کنند، ممکن است طی جراحی، پرتودرمانی و یا سایر روش‌های درمانی آسیب ببینند.

در طی ۳ تا ۱۲ ماه اول بعد جراحی، ممکن است نتوانید بدون استفاده از درمان دارویی و یا سایر روش‌های درمانی، هیچ نعوظی داشته باشید. بعد آن، بعضی از مردان می‌توانند نعوظ داشته باشند و بعضی دیگر همچنان مشکل خواهند داشت. داشتن یا نداشتن نعوظ، بستگی به سن فرد و نوع عمل جراحی انجام شده دارد. هر چه فرد جوان‌تر باشد، بهتر می‌تواند نعوظ خود را بازیابد و حفظ کند. در صورت داشتن نعوظ، ارگاسم هم به دنبال آن حاصل می‌شود ولی باید دانست که در این زمان هنوز منی ساخته نمی‌شود و این نوع ارگاسم، خشک و بدون خروج مایع خواهد بود. اگر در مورد مشکلات نعوظ، نگران هستید، با پزشکتان صحبت کنید.

عقیمی

در عمل جراحی برداشت قسمت عمده پروستات (رادیکال پروستاتکتومی) مجاری بین بیضه‌ها و پیشابراه قطع می‌شوند. از طریق این مجاری، سلول‌های جنسی مرد یا اسپرم منتقل می‌شوند. و این بدین معنی است که یک مرد دیگر نمی‌تواند پدر شود. به دلیل اینکه اکثر افرادی که سرطان پروستات دارند مسن هستند، این موضوع معمولاً مشکل‌ساز نیست. ولی اگر در مورد این موضوع نگرانی دارید با پزشکتان مشورت کنید تا توصیه‌های لازم را به شما ارائه دهد.

لنفادم

عارضه شایع برداشتن مقدار زیاد غدد لنفاوی اطراف پروستات، لنفادم است که تورم و درد ایجاد می‌کند. غدد لنفاوی، مسیری برای بازگشت مایع از تمام قسمت‌های بدن به قلب هستند. وقتی غدد لنفاوی برداشته می‌شوند، مایع در پاها و یا اندام‌های تناسلی تجمع می‌یابد. لنف‌ادم اغلب با درمان فیزیکی قابل درمان است. ولی اغلب به‌طور کامل بهبود نمی‌یابند.

تغییر در اندازه آلت تناسلی

عارضه جانبی محتمل جراحی شامل کاهش طول آلت تناسلی و اختلال در تغییر سایز آن است.

رادیوتراپی یا پرتودرمانی

این روش، نوعی درمان با اشعه‌های با انرژی بالا (مثل امواج x) برای خرد کردن و کشتن سلول‌های سرطانی است. اشعه از خارج بدن (رادیوتراپی خارجی) و یا توسط وسایل رادیواکتیوی که داخل غده‌ تعبیه می‌شوند (رادیوتراپی داخلی) داده می‌شود.

رادیوتراپی اغلب به‌عنوان اولین درمان سرطان‌های با درجه پایین، که هنوز به خارج پروستات انتشار نیافته‌اند و یا فقط به بافت‌های مجاور آن پخش شده‌اند استفاده می‌شود. این روش، همچنین در صورتی‌که سرطان به‌طور کامل برداشته نشود و یا مجدداً در نواحی از پروستات بعد از عمل جراحی باز گردد و عود کند استفاده می‌شود. میزان بهبودی برای مردانی که با رادیوتراپی درمان شده‌اند، مشابه مردانی است که تحت جراحی قرار گرفته‌اند. اگر سرطان پیشرفته‌تر باشد، رادیوتراپی برای خرد کردن غده‌ و تسکین درد به‌کار می‌رود.

رادیوتراپی از راه یک منبع خارجی

این روش مشابه گرفتن یک گرافی ساده، و برای مدت طولانی‌تر است. هر درمان تنها چند دقیقه طول می‌کشد. بیماران معمولاً ۵ نوبت درمان در هفته و در یک کلینیک سرپایی برای مدت ۷ تا ۹ هفته دریافت می‌کنند. درمان سریع و بدون درد است. امروزه از این روش کم‌تر از قبل استفاده می‌شود. روش‌های درمانی جدیدتر، علاوه بر کاهش تماس اشعه با بافت‌های سالم، برای درمان مشکلات پروستات، بسیار دقیق‌ترند. این روش ها، شانس بالاتری برای افزایش میزان موفقیت و کاهش عوارض جانبی درمان ایجاد می‌کنند.

عوارض جانبی درمان با منبع خارج رادیوتراپی

عوارض جانبی ممکن زیر به نوع درمان استاندارد بستگی دارد و امروزه نسبت به گذشته بسیار کم‌تر شده‌اند.

۱. مشکلات روده‌ای

در حین و بعد درمان با رادیوتراپی با منبع خارجی، ممکن است دچار اسهال شوید، گاهی در مدفوعتان رگه‌های خونی مشاهده می‌کنید، نشت از راه مقعد و تحریک‌پذیری روده بزرگ خواهید داشت.

بیش‌تر این مشکلات، با گذشت زمان از بین می‌روند ولی در موارد نادر، عملکرد طبیعی روده، با خاتمه درمان، از بین نمی‌روند.

۲. مشکلات مثانه

ممکن است نیاز داشته باشید که بیش‌تر ادرار کنید، احساس سوزش ادرار داشته باشید و در ادرارتان خون مشاهده کنید. از هر ۳ بیمار، در یک نفر، مشکلات مثانه ادامه می‌یابد. و شایع‌ترین مشکل هم تکرر ادرار و نیاز بیش‌تر به دفع ادرار است.

۳. بی‌اختیاری ادرار

این به معنی ناتوانی در کنترل ادرار و یا مشکل بانشست آن است. با وجودی که این عارضه بعد درمان جراحی کم‌تر شایع است و دیده می‌شود، احتمال بی‌اختیاری ادرار، به مدت چندین سال بعد جراحی و به‌صورت سالانه، افزایش می‌یابد.

۴. ناتوانی جنسی و عقیمی

این بدین معنی است که یک مرد نمی‌تواند نعوظ مناسب را برای داشتن رابطه جنسی مناسب حفظ کند. بعد از گذشت چندین سال، میزان عقیمی ‌ناشی از رادیوتراپی مشابه جراحی می‌شود. این حالت، درست بعد رادیوتراپی ایجاد نمی‌شود. بلکه احتمال آن در طی سال‌ها افزایش می‌یابد. این نوع عقیمی ‌توسط داروهای که روی نعوظ و حفظ آن اثر دارند بهبود می‌یابد.

۵. احساس خستگی

این درمان، خستگی شدیدی ایجاد می‌کند و ممکن است تا چندین ماه بعد درمان هم از بین نرود و ادامه داشته باشد.

۶. لنفاوم

اگر غدد لنفاوی تحت تأثیر امواج رادیویی و اشعه قرار گیرند، تجمع مایع در پاها و اندام تحتانی و نیز اندام جنسی و تناسلی محتمل است.

رادیوتراپی از راه یک منبع داخلی (براکی‌تراپی)

براکی‌تراپی با دوز پایین و یا دائمی، توسط ابزار کوچکی که داخل پروستات جاگذاری می‌شود، صورت می‌گیرد. به این ابزار کوچک گاهی دانه هم گفته می‌شود. به دلیل اینکه اینها کوچک هستند، معمولاً ناراحتی مختصری ایجاد می‌کند و حتی بعد تمام شدن محتوای رادیواکتیوشان، در محل باقی می‌مانند.

نوع دیگری از براکی‌تراپی به‌صورت استفاده از امواج با دوز پایین و یا موقتی است. که در این روش، با استفاده از سوزن‌هایی، لوله‌های کوچک و نرم در داخل پروستات قرار داده می‌شوند. یک ماده رادیواکتیو قوی هم داخل این لوله‌ها برای مدت ۵ تا ۱۵ دقیقه قرار داده شده و سپس برداشته می‌شود. برای انجام این نوع درمان، در بیمارستان بستری می‌شوید. معمولاً ۳ نوبت درمان، در طی ۲ روز بستری در بیمارستان داده می‌شود. بعد از آخرین نوبت درمان، لوله‌های کوچک برداشته می‌شوند. معمولاً این روش درمان با رادیوتراپی از طریق منبع خارجی ترکیب شده و در دوز کم‌تری نسبت به زمانی که به تنهایی استفاده می‌شود، داده می‌شود. به مدت یک هفته بعد این درمان، ممکن احساس درد در ناحیه بین کیسه بیضه و مقعد خود داشته باشید و رنگ ادرارتان هم قرمز تیره و مایل به قهوه‌ای می‌شود.

عوارض احتمالی این نوع رادیوتراپی (براکی‌تراپی)

اگر لوله‌های کوچک که برای رادیوتراپی تعبیه می‌شوند در بدنتان دارید، ممکن است برای چندین هفته، مقدار کمی ‌اشعه از خود تولید کنند. با وجودی که اشعه خیلی از بدنتان دورتر نمی‌رود، ممکن است به شما توصیه شود که در طی این مدت از زنان باردار و بچه‌های کوچک دوری کنید. همچنین توصیه می‌شود که در این زمان، در مواردی دقت کنید مثلاً در حین رابطه جنسی از کاندوم استفاده کنید.

تا حدود ۱ هفته بعد جاگذاری این لوله‌های کوچک، ممکن است در آن ناحیه درد داشته باشید و ادرارتان هم قهوه‌ای شود. در موارد بسیار نادر، بعضی از این ابزارهای کوچک که به‌عنوان دانه، مشخص می‌شوند ممکن است از جای خود خارج شده و به سایر قسمت‌های بدن بروند. همانند رادیوتراپی از راه منبع خارجی، این روش هم ممکن است عوارض جانبی مثل اختلال در مثانه و روده‌ها و ناتوانی جنسی، داشته باشد. در صورت داشتن مشکل، با پزشکتان صحبت کنید. اغلب داروها و روش‌های درمانی مختلفی برای کاهش مشکلات وجود دارند.

جراحی به روش سرمادرمانی

این روش، گاهی اوقات برای درمان سرطان پروستات، با استفاده از لوله‌های کوچک فلزی سرد، انجام می‌شود. این روش تنها برای سرطانی که هنوز در سایر قسمت‌های بدن پخش نشده و محدود به خود غده پروستات است، استفاده می‌شود و برای مردانی با غده پروستات بزرگ هم توصیه نمی‌شود.

لوله‌های کوچکی، در برش کوچکی که حد فاصل کیسه بیضه و معقد داده می‌شود قرار داده می‌شوند.

سپس گازهای بسیار سرد از راه این لوله‌ها با فشار وارد می‌شود. این گازها، کره‌های یخی تولید می‌کنند که باعث تخریب غده پروستات می‌شوند. بعضی از انواع بی‌حسی در حین این عمل، انجام می‌گیرد. یک لوله باریک از راه شکم وارد منطقه فوق می‌شود. در نتیجه زمانی که پروستات بعد عمل جراحی متورم می‌شود، ادرار در مثانه تجمع نمیابد. بعد از این کار، ۱۰ روز در بیمارستان بستری می‌مانید. سوند ادراری فوق که از راه شکم وارد مثانه شده و ادرار را تخلیه می‌کند، دو هفته بعد کشیده می‌شود. بعد از این اقدام، درد و کبودی در محل وارد کردن لوله، وجود خواهد داشت.

در چندین روز اول، مقداری خون در ادرارتان خواهید داشت. تورم آلت تناسلی و کیسه بیضه به‌صورت کوتاه مدت بعد جراحی به روش سرمادرمانی شایع خواهد بود.

عوارض احتمالی این روش جراحی

این روش، مزایا و معایبی خواهد داشت. به دلیل اینکه نسبت به جراحی برداشت قسمت عمده پروستات، کم‌تر تهاجمی‌است، خونریزی کم‌تر، مدت بستری کوتاه‌تر، دوره نقاهت کوتاه‌تر و درد کم‌تری به دنبال خواهد داشت. ولی منجمد کردن می‌تواند به اعصاب مجاور غده پروستات آسیب وارد کند و باعث ناتوانی جنسی، عقیمی ‌و بی‌اختیاری ادار شود. این عوارض جانبی، در این روش نسبت به جراحی برداشت قسمت عمده پروستات، شایع‌تر است.

منجمد کردن همچنین باعث آسیب به مثانه و روده‌ها می‌شود. این آسیب می‌تواند درد، احساس سوختگی و نیاز به خالی کردن مثانه و روده‌ها ایجاد کند.

اطلاعات پزشکان در مورد این روش درمان، در مقایسه با درمان جراحی و رادیوتراپی بسیار کم‌تر است.

به همین دلیل، بیش‌تر پزشکان، درمان جراحی با سرمادرمانی را به‌عنوان اولین روش‌های درمانی سرطان پروستات توصیه نمی‌کنند.

هورمون‌درمانی

هدف درمان هورمونی، کاهش سطح هورمون مردانه یا آندروژن مثل آزمایشوسترون است. هورمون‌های آندروژنی که اغلب در بیضه‌ها ساخته می‌شوند، منجر به رشد سلول‌های سرطانی پروستات می‌شود. کاهش سطح آندروژن، اغلب باعث کوچک کردن سرطان پروستات و کاهش رشد سلول‌های سرطانی می‌شود. هورمون‌درمانی می‌تواند سرطان را کنترل کند ولی نمی‌تواند آن را درمان کند. این روش جایگزین روش درمانی اصلی نمی‌باشد. این روش اغلب در شرایط زیر انجام می‌گیرد:

  • در مردانی که تحت درمانی و رادیوتراپی به‌عنوان درمان‌های مناسب قرار نگرفته‌اند.
  • در مردانی که سرطان به سایر قسمت‌های بدنشان انتشار یافته و یا بعد درمان اولیه، مجدداً بازگشته و عود کرده است.

این روش ممکن است همراه رادیوتراپی در مردانی که احتمال عود سرطان در آنها بالاست، انجام شود.

گاهی اوقات، این روش قبل از جراحی یا رادیوتراپی برای خرد و کوچک کردن غده‌ استفاده می‌شود.

با وجودی که هورمون‌درمانی، سرطان را درمان نمی‌کند، باعث کاهش علائم آن می‌شود. بعضی از پزشکان معتقدند اگر این روش هر چه زودتر و به محض رسیدنسرطان به مرحله پیشرفته، انجام بگیرد بهتر است ولی همه پزشکان با این فرضیه موافق نیستند.

چون تقریباً تمام انواع سرطان پروستات با گذشت زمان به هورمون‌درمانی مقاوم می‌شوند، بعضی از پزشکان از روش درمان متناوب و موقت استفاده می‌کنند. در این روش، داروها برای مدتی داده می‌شوند. سپس قطع شده و مجدداً شروع می‌شوند. یکی از فواید این کار این است که تا حدی بعضی از عوارض این درمان از جمله ناتوانی جنسی، کاهش میل جنسی و… در طی زمان کاهش می‌یابند. مطالعاتی در حال انجام است تا مشخص شود آیا این روش نسبت به دادن ممتد دارو بهتر است یا بدتر.

انواع روش‌های هورمون‌درمانی

روش‌های مختلف هورمون درمانی وجود دارند. این روش‌ها، هر دو روش جراحی و استفاده از داورهای کاهنده آزمایشوسترون یا مهارکننده مصرف آندروژن توسط بدن را شامل می‌شوند:

۱. ارکیکتومی‌ و یا برداشتن بیضه‌ها

با وجودی که این یک روش جراحی است، بیش‌ترین اثر آن، به‌عنوان قسمتی از هورمون‌درمانی است. در این عمل، جراح بیضه‌ها را که مسئول تولید بیش از ۹۰% آندروژن و اغلب آزمایشوسترون است، برمی‌دارد.

در حالی که این عمل بسیار ساده است و برخلاف سایر روش‌های درمانی، بسیارکم هزینه است، به دلیل دائمی‌بودن، اکثر مردان با قبول آن مشکل دارند. بیش‌تر مردانی که تحت این عمل جراحی قرار می‌گیرند، دچار کاهش میل جنسی شده و نمی‌توانند نعوظ خود را کنترل کنند.

۲. آنالوگ‌ها و یا مشابه‌های هورمون LHRH (آنالوگ‌های آزادکننده هورمون لوتئینه کننده)

این داروها، مشابه جراحی برداشت بیضه ها، سطح هورمون آزمایشرسترون را کاهش می‌دهد.

داروهای آنالوگ ویا مهار کننده LHRH به‌صورت تک دوز و ماهانه یا هر ۳، ۴، ۶ یا ۱۲ ماه داده می‌شوند. با وجودی که این درمان، پرهزینه‌تر است و باید مکرراً ویزیت توسط پزشک صورت گیرد، اکثر مردان این روش را به روش جراحی برداشت بیضه‌هایشان ترجیح می‌دهند. وقتی آنالوگ‌های LHRH برای اولین بار شروع می‌شود، سطوح آزمایشرسترون خون، برای مدتی کوتاه قبل کاهش آن، زیاد می‌شود. به این حالت، شعله‌ور شدن، گفته می‌شود. مردانی که دچار متاستاز سرطان پروستات به استخوان شده‌اند، در طی این مرحله شعله وری، دچار دردهای استخوانی می‌شوند. برای کاهش این شعله‌ور شدن، داروهایی با عنوان ضدآندروژن، از چندین هفته قبل شروع درمان با داروهای آنالوگ LHRH داده می‌شوند.

۳. داروهای ضدLHRH

یک داروی جدید تحت عنوان آبارلیکس (abarelix) یا پلناکسیس (plenaxis) به‌عنوان مهارکننده LHRH موجود است. این دارو سریع‌تر باعث کاهش سطح آزمایشوسترون می‌شود و باعث شعله‌وری هم نمی‌شود. ولی تعداد کمی‌از مردان به این دارو حساسیت دارند.

به همین دلیل، این دارو به مردانی داده می‌شود که نمی‌توانند سایر درمان‌های هورمونی را دریافت کنند.

این دارو فقط در بعضی از کلینیک‌ها داده می‌شود و تجویز آن به‌صورت یک دوز هر ۲ هفته یکبار برای ماه اول، و سپس هر ۴ هفته یک بار است. بعد از دریافت دوز دارو باید حدود ۳۰ دقیقه در مطب بمانید تا مطمئن شوید که به دارو حساسیت ندارید.

۴. داروهای ضد آندروژن

این داروها، توانایی بدن را برای استفاده از هر نوع هورمون آندروژن می‌بندد. حتی بعد از برداشتن بیضه‌ها یا در حین درمان با LHRH، غده آدرنال، همچنان مقدار کمی‌ آندروژن تولید می‌کند. این داروهای ضد آندروژن، می‌تواند همراه برداشتن بیضه‌ها و یا داروهای آنالوگ LHRH مصرف شود تا نوعی مهار آندروژن به‌صورت ترکیبی ایجاد کند تا یک مهار اساسی تمام آندروژن‌های تولید شده در بدن ایجاد شود.

۵. سایر داروها

در گذشته، استروژن (هورمون زنانه) برای درمان سرطان پروستات استفاده می‌شد. ولی به دلیل عوارض جانبی آن، امروزه آنالوگ‌های LHRH و ضد آندروژنی استفاده می‌شوند. ولی استروژن و یا سایر داروها مثل کتوکونازول (نیزورال) (nizoral)، در صورتی‌که سایر درمان‌های هورمونی مؤثر نباشند، استفاده می‌شوند

عوارض جانبی درمان هورمونی

برداشتن بیضه‌ها، آنالوگ‌های LHRH، داروهای ضد LHRH، به دلیل تغییر در سطوح هورمونی منجر به ایجاد عوارضی می‌شوند. این عوارض جانبی شامل:

  • کاهش میل جنسی
  • ناتوانی جنسی (ناتوانی در حفظ نعوظ)
  • گرگرفتگی (این عارضه با گذشت زمان کم‌تر و یا حتی برطرف می‌شوند)
  • تندرنس، درد، حساسیت پستان و رشد بافت پستان
  • کاهش تراکم استخوان و پوکی استخوان (استئوپورز) که منجر به شکستگی استخوان می‌شود.
  • کاهش تعداد گلبول‌های قرمز خون (منجر به کم‌خونی و آنمی ‌می‌شود)
  • حواس‌پرتی و تیرگی ذهن
  • کاهش حجم توده عضلانی
  • افزایش وزن
  • خستگی شدید
  • افزایش کلسترول خون
  • افسردگی

ریسک فشار خون بالا، بیماری قند یا دیابت، و حمله قلبی در مردانی که تحت درمان هورمونی قرار می‌گیرند بیش‌تر است. بسیاری از عوارض جانبی قابل اجتناب و درمان هستند. مثلاً گرگرفتگی با استفاده از داروهای ضدافسردگی قابل درمانند. درمان رادیوتراپی کوتاه‌مدت پستان، می‌تواند از بزرگ شدن آنها جلوگیری کند. داروهایی برای درمان و پیشگیری از پوکی استخوان موجودند. افسردگی از طریق مشاوره‌های روانشناسی و داروهای ضد افسردگی قابل درمان است. فعالیت فیزیکی می‌تواند بسیاری از عوارض جانبی از جمله خستگی، افزایش وزن، احتمال پوکی استخوان و کاهش توده عضلانی را کاهش دهد. اگر آنمی ‌و کم‌خونی ایجاد شود، اغلب بسیار خفیف بوده و علامت بالینی ایجاد نمی‌کند. یک نگرانی افزایش یابنده روی این موضوع است که سرطان پروستات، منجر به ایجاد مشکلاتی روی تفکر، تمرکز و حافظه شود ولی این موضوع هنوز در مورد مردانی که سرطان پروستات دارند و تحت درمان هورمونی قرار می‌گیرند، بررسی نشده است. مطالعات مختلف، تغییر در جنبه‌های مختلف حافظه را نشان می‌دهند. بعضی مطالعات نشان می‌دهند که وقتی با درمان جنبه‌ای از حافظه بدتر می‌شود، جنبه دیگر بهبود می‌یابد. مطالعه دیگر، هیچ تغییری نشان نمی‌دهد برای به‌دست آوردن نتیجه درست، مطالعات بیش‌تری باید صورت گیرند.

بحث درمورد هورمون‌درمانی

بعضی موضوعات در مورد هورمون‌درمانی، هنوز کاملاً مشخص نشده‌اند از جمله، بهترین زمان برای شروع و توقف درمان و بهترین روش دادن و تجویز دارو و درمان. مطالعاتی روی این مطالب امروزه همچنان ادامه دارند. اگر می‌خواهید تحت هورمون‌درمانی قرار بگیرید، از پزشکتان بخواهید که نوع درمانی که باید دریافت کنید و نیز عوارض جانبی آن را برایتان توضیح دهید.

شیمی‌درمانی

استفاده از دارو برای درمان سرطان است. این دارو اغلب به‌صورت داخل وریدی استفاده می‌شوند. بعضی از انواع این داروها به‌صورت کپسول‌های خوراکی موجودند. وقتی دارو وارد جریان خون می‌شود، در بدن منتشر شده تا به سلول‌های سرطانی برسد و آنها را تخریب کند. شیمی‌درمانی گاهی اوقات وقتی سرطان پروستات به خارج از غده انتشار یافته و به هورمون‌درمانی جواب نمی‌دهد، به‌کار می‌رود این روش، درمان استاندارد برای سرطان پروستات در مراحل اولیه نیست ولی در بعضی مطالعات، نشان داده شده است که شیمی‌درمانی اگر برای مدت کوتاهی بعد جراحی تجویز شود، مؤثر و کمک‌کننده خواهد بود. این روش هم مثل هورمون‌درمانی باعث درمان و ریشه کنی سرطان نمی‌شود.

این درمان، نمی‌تواند تمام سلول‌های سرطانی را تخریب کند ولی از راه کاهش سرعت رشد غده‌ و کاهش علائم بالینی، کیفیت زندگی فرد را بهبود می‌بخشد. انواع مختلف داروهای شیمی‌درمانی موجودند.

اغلب دو روش یا بیش‌تر همزمان داده می‌شود تا تأثیر بهتری داشته باشد.

عوارض جانبی شیمی‌درمانی

همزمان با اثر داروهای شیمی‌درمانی روی سلول‌های سرطانی و کشتن آنها، سلول‌های طبیعی و سالم هم آسیب می‌بینند و منجر به ایجاد عوارض جانبی می‌شوند. این عوارض جانبی به نوع دارو، مقدار و دوز دریافتی، طول دوره دریافت دارو بستگی دارد و شامل عوامل زیر است:

  • تهوع و استفراغ
  • بی اشتهایی
  • ریزش مو
  • زخم‌های دهانی

به دلیل آسیب وارد شده به سلول‌های طبیعی، ممکن است تعداد سلول‌های خونی کاهش یابد.

این حالت منجر به افزایش احتمال ابتلا به عفونت در اثر کاهش گلبول‌های سفید خون، خونریزی و کبودی بعد یک بریدگی یا آسیب خفیف در اثر کاهش تعداد پلاکت و خستگی و ضعف در نتیجه کاهش تعداد گلبول‌های قرمز خون می‌شود. به علاوه هر نوع داروی خاص، عوارض منحصر به‌فرد خود را خواهد داشت.

اکثر عوارض جانبی با خاتمه درمان، برطرف می‌شوند. اگر با این عوارض جانبی مشکل داشتید، با پزشکتان مشورت کنید تا به شما کمک کند. در این صورت اکثر عوارض جانبی دارو برطرف می‌شوند.

مثلاً عوارضی مثل تهوع و استفراغ با داروهایی برطرف می‌شوند. سایر داروها برای افزایش و طبیعی کردن تعداد سلول‌های خون به‌کار می‌روند.

درمان درد و سایر علائم فیزیکی

قسمت بیش‌تر این مقاله در مورد راه‌هایی برای حذف و یا تخریب سلول‌های سرطانی یا کاهش رشد آنهاست. ولی باید دانست که داشتن کیفیت مناسب زندگی هم هدف بسیار مهمی ‌است. باید با پزشکتان در مورد دردی که دارید مشورت کنید تا با کاهش آن، بتوانید احساس بهتری داشته باشید و روی چیزهایی که در زندگی برایتان مهمند تمرکز کنید.

داروهای ضددرد

این داروها بسیار مؤثرند. تا زمانی‌که این داروها به‌طور درست و به مقدار مناسب برای درمان درد سرطان به‌کار روند، نباید در مورد اعتیاد یا وابستگی به آنها نگران باشیم. علائمی ‌مثل خواب‌آلودگی، خارش ممکن است ایجاد شوند ولی اغلب بعد از عادت به دارو، از بین می‌روند.

با مصرف این داروها، یبوست شایع است ولی راه‌هایی برای پیشگیری از آن وجود دارند. عوارض جانبی اغلب با تغییر دوز دارو و یا اضافه کردن داروهای دیگر، قابل کنترلند.

بیسفوسفونات

اینها دسته‌ای از داروها هستند که به تسکین درد کمک می‌کنند. آنها می‌توانند سرعت رشد سلول‌های سرطانی را کاهش دهند و قدرت و استحکام استخوان در مردانی که تحت هورمون‌درمانی قرار می‌گیرند را افزایش دهند. این داروها عوارضی مثل سندرم شبه آنفولانزا و درد استخوانی ایجاد می‌کنند. بعضی از مردان عوارض بسیار نادر و ناراحت‌کننده‌ای در اثر مصرف این داروها، پیدا می‌کنند. آنها دچار درد فک و چانه می‌شوند. پزشک متوجه می‌شود که استخوان فک دچار مرگ شده است. این حالت منجر به از دست دادن دندان‌ها یا عفونت استخوان فک می‌شود. پزشکان نمی‌دانند که چگونه بعضی از مردم این مشکلات فک را پیدا می‌کنند و نیز چگونه می‌توان از آنها پیشگیری کرد. تاکنون تنها روش مقابله با این عوارض، قطع درمان با بیسفوسفونات بوده است. بسیاری از متخصصان سرطان به بیماران توصیه می‌کنند قبل از شروع درمان با بیسفوسفونات‌ها، به دندانپزشک مراجعه کننده و دندان‌ها، فک و لثه خود را معاینه کرده و هر نوع بیماری فک و دهان را درمان کنند.

استروئید

گاهی اوقات، استروئید می‌تواند درد استخوانی را کاهش دهد و اشتهای بعضی افراد را افزایش دهد.

رادیوتراپی

در حالی که رادیوتراپی به‌عنوان درمان اصلی سرطان پروستات، قابل استفاده است، این روش همچنین می‌تواند برای درمان درد استخوان که در اثر انتشار سلول‌هایسرطانی به استخوان ایجاد می‌شود، مؤثر باشد. از هر ۱۰ بیمار مبتلا به سرطان پروستات که درد استخوانی دارند، ۸ نفر با این روش، درمان می‌شوند. مهمترین عارضه جانبی، کاهش تعداد سلول‌های خونی است. این حالت می‌تواند احتمال ابتلا به عفونت و خونریزی را افزایش دهد.

بهترین روش درمانی برای من کدام است؟

اگر مبتلا به سرطان پروستات هستید، ممکن است قبل شروع درمان به مسائل مختلفی فکر کنید. این عوامل شامل سن، سلامت عمومی، اهداف درمانی و احساستان در مورد عوارض جانبی است.

بعضی از مردان به‌عنوان مثال نمی‌توانند تصور کنند که با عوارضی مثل بی‌اختیاری ادرار و عقیمی ‌زندگی کنند.

بسیاری دیگر، نگران این عوارض نیستند و بیش‌تر می‌خواهند از سرطان نجات یابند.

اگر بالای ۷۰ سال سن دارید و دچار مشکلات جدی هستید، می‌توانید به سرطان پروستات به‌عنوان یک بیماری مزمن فکر کنید. این بیماری منجر به مرگ شما نمی‌شود ولی منجر به علائمی ‌می‌شود که می‌خواهید از آنها پیشگیری کنید.

با این دید، هدف درمان تسکین علائم و جلوگیری از عوارض جانبی درمان است. در نتیجه ممکن است شما درمان انتظاری و مشاهده ای و یا هورمون‌درمانی را انتخاب کنید. مسلماً سن، تنها ملاک انتخاب نوع درمان نیست. بسیاری از مردان در سن۷۰ سالگی از نظر ذهنی و یا ظاهر فیزیکی بسیار مناسبند. در حالی که بسیاری از مردان جوان‌تر، ممکن است خیلی سالم نباشند. اگر شما جوان‌تر و سالم هستید، می‌توانید بهتر با عوارض جانبی درمان کنار بیایید. بسیاری از پزشکان، امروزه فکر می‌کنند که رادیوتراپی خارجی، برداشت قسمت عمده پروستات و تعبیه مواد رادیواکتیو در بدن، در مراحل اولیه سرطان پروستات، اثر درمانی مشابه دارند. ولی شرایط هر بیماری مختص خود اوست و تحت تأثیر عوامل بسیاری قرار می‌گیرد. بهتر است در مورد انتخاب‌های درمانی با بیش از یک پزشک مشورت کنید. چون بسیار عادی است که جراحان، مثل اورولوژریست‌ها، عمل جراحی را توصیه کنند و یک انکولوژیست یا متخصص سرطان، رادیوتراپی را در نظر بگیرد. همچنین ممکن است شما دوست داشته باشید، بیش از یک انتخاب پزشکی و حتی از چندین پزشک مختلف نظر داشته باشید.

محققین سعی می‌کنند درمان‌های جدید را مطالعه کنند تا بتوانند به سؤالاتی مثل سؤالات زیر پاسخ دهند:

  • آیا درمان مفید و مؤثر است؟
  • بهترین راه تجویز درمان کدام است؟
  • آیا این روش، بهتر از سایر درمان‌های استانداردی است که امروزه استفاده می‌شوند؟
  • عوارض جانبی درمان کدامند؟
  • چه بیمارانی اغلب از این روش‌های درمانی سود می‌برند؟

مراحل کارآزمایی بالینی

۴ مرحله کارآزمایی بالینی وجود دارند که با شماره‌های ۱ و ۲ و ۳و ۴ مشخص می‌شوند.

۱. مرحله ۱ کارآزمایی بالینی

هدف مرحله اول، فهمیدن این است که آیا این درمان برای بیماران امن و مناسب است یا خیر.

دارو قبلاً در گذشته در آزمایشگاه و مطالعات حیوانی تحت بررسی قرار گرفته است ولی تأثیر آن روی بیماران و انسان هنوز به‌طور کامل مشخص نیست. اگر دارو در مرحله اول برای بیمار، ایمن باشد، می‌توان آن را در مرحله دوم کارآزمایی بالینی بررسی کرد.

۲. مرحله ۲ کارآزمایی بالینی

این مطالعات برای بررسی اینکه آیا دارو به‌خوبی مؤثر است و عملکرد مناسبی دارد یا خیر، به‌کار می‌رود.

اگر دارو در این مرحله تأیید شود، می‌توان آن را در مرحله سوم، امتحان کرد.

۳. مرحله ۳ کارآزمایی بالینی

در مرحله سوم، روش درمانی استاندارد فعلی، با درمان مورد آزمایش، مقایسه می‌شود. هر بیمار در یکی از ۲ گروه قرار داده می‌شود. به یک گروه که به آن گروه کنترل گفته می‌شود، درمان استاندارد که تأیید شده است، داده می‌شود و به گروه دیگر، داروی جدید مورد بررسی مرحله سوم کارآزمایی بالینی معمولاً قبل از تأیید شدن توسط وزارت بهداشت و درمان باید انجام شود تجویز می‌شود.

۴. مرحله ۴ کارآزمایی بالینی

زمانی‌که یک دارو، توسط وزارت بهداشت و درمان تأیید می‌شود و برای تمام بیماران در دسترس است، هنوز هم باید مورد مطالعه قرار بگیرد تا عوارض درمانی کوتاه‌مدت و یا طولانی‌مدت درمان، مورد بررسی قرار گیرد. پزشکان می‌خواهند متوجه شوند آیا اگر درمان به روش‌های جدیدی داده شود، مؤثر است.

شرکت در یک کارآزمایی بالینی چه احساسی دارد و چگونه است؟

اگر در کارآزمایی بالینی شرکت کنید، یک تیم از متخصصین از شما مراقبت می‌کنند و می‌توانند پیشرفتتان را به‌خوبی مورد بررسی قرار دهند. در این حالت ویزیت‌های پزشکی روزانه و نیز آزمایش‌های آزمایشگاهی تشخیصی بیش‌تری از درمان استاندارد خواهید داشت.

ولی در کنار این فواید، مضراتی هم وجود دارد. هیچ‌کس نمی‌داند دقیقا تا چه زمانی درمان مؤثر است و می‌تواند فرد را درمان کند و نیز چه عوارض جانبی ممکن است ایجاد شود. پیدا کردن این موضوعات، هدف مطالعه است. در حالی که بسیاری از عوارض جانبی با گذشت زمان از بین می‌روند، بسیاری دیگر بسیار طولانی‌مدت و حتی تهدیدکننده حیات‌اند.

باید به‌خاطر داشته باشید که حتی درمان‌های استاندارد هم عوارض جانبی خودشان را دارند.

تصمیم‌گیری برای شرکت در کارآزمایی بالینی

اگر دوست دارید در چنین طرح‌هایی شرکت کنید، از پزشکتان بپرسید که آیا در بیمارستانتان، کارآزمایی بالینی اجرا می‌شود یا خیر.

برای شرکت در این طرح، باید شرایط خاصی داشته باشید مثل نوع خاصی از سرطان و یا حامله نبودن.

به هرحال، تمایل به شرکت در کارآزمایی بالینی به خودتان بستگی دارد. شرکت در کارآزمایی بالینی، شما را از دریافت درمان‌های معمول و استاندارد که به آن نیاز دارید، منع نمی‌کند.

شما می‌توانید هر زمانی‌که بخواهید و به هر دلیل، مطالعه را ترک کنید. برای به‌دست آوردن اطلاعات بیش‌تر با تیم درمانیتان مشورت کنید.

روش‌های جبرانی و جایگزین درمان‌های اصلی

وقتی مبتلا به سرطان هستید، اطلاعاتی در مورد درمان سرطانتان و تسکین علائمتان پیدا می‌کنید که با درمان طبی استانداردتان متفاوت است. این روش‌ها شامل: مصرف ویتامین‌ها و ترکیبات گیاهی، رژیم‌های غذایی خاص، روش هایی مثل طب سوزنی و ماساژ و… می‌باشند. ممکن است سؤالات متعددی در مورد این روش‌ها داشته باشید. در زیر تعدادی از این سؤالات آورده شده‌اند:

  • چگونه مطمئن شوم که درمان برای من ایمن است؟
  • چگونه باید بدانم که این درمان مؤثر است؟
  • آیا باید یک درمان یا تعداد بیش‌تری از آنها را امتحان کنم؟
  • پزشکم در مورد این روش‌های درمانی چه می‌داند؟ آیا باید به پزشکم بگویم که آنها را امتحان کنم؟
  • آیا این درمان‌های جایگزین، با درمان استاندارد تداخل می‌کند و در تأثیر آن اشکال ایجاد می‌کند؟
  • تفاوت بین درمان جبرانی و جایگزین چیست؟
  • چگونه می‌توانم درمورد این درمان‌ها اطلاعات بیش‌تری به‌دست آورم.

این واژه‌ها، گیج‌کننده‌اند

به دلیل اینکه همه افراد، از این کلمه‌ها به یک صورت استفاده نمی‌کنند، آنها گیج‌کننده‌اند. ولی معمولاً واژه جبرانی، به معنی داروها و درمان‌هایی است که همزمان و همراه درمان استاندارد استفاده می‌شود.

و درمان جایگزین، روش درمانی است که به‌جای درمان استاندارد به‌کار می‌رود.

درمان جبرانی

این درمان‌ها، در اکثر موارد، به‌عنوان درمان سرطان نیستند. اکثراً آنها کمک می‌کنند تا احساس بهتری پیدا کنید. سایر روش‌های جبرانی شامل داروهایی برای کاهش استرس، طب سوزنی برای کاهش و تسکین درد و چای نعناع برای کاهش حالت تهوع، روش‌های دیگری هم وجود دارند بعضی از این روش‌ها کمک‌کننده و مؤثرند و بعضی دیگر هنوز مورد بررسی قرار نگرفته‌اند. حتی بعضی هم بی‌تأثیرند.

تعداد کمی ‌از این روش‌ها، بی‌ضرر شناخته شده‌اند.

درمان جایگزین

این درمان‌ها، انواعی هستند که به‌جای درمان اصلی و استاندارد به‌کار می‌روند. هنوز در کارآزمایی بالینی ثابت نشده که این درمان‌ها، ایمن هستند. حتی بعضی از آنها می‌توانند مضر باشند. خطرناک‌ترین حالت در بیش‌تر موارد این است که شما، شانس سود بردن از درمان‌های استاندارد و اصلی را از دست بدهید.

تأخیر و یا قطع درمان استاندارد می‌تواند به سرطان زمان بیش‌تری برای رشد و پیشرفت دهد.

تصمیم‌گیری

فهمیدن اینکه چرا بسیاری از مبتلایان به سرطان، در مورد درمان جایگزین فکر می‌کنند، بسیار راحت است.

چون می‌خواهند هر کاری که می‌توانند برای مقابله با سرطان انجام دهند. گاهی اوقات، انجام درمان‌های استاندارد، مثل شیمی‌درمانی بسیار سخت است و یا فرد به آن پاسخ مناسبی نمی‌دهد.

گاهی اوقات، بعضی افراد بیان می‌کنند که روش آنها می‌تواند بدون ایجاد عارضه جانبی جدی، بیماریتان را درمان کند و بسیار عادی است که فرد بیمار تمایل داشته باشد که این روش را امتحان کند. ولی واقعیت این است که بیش‌تر این روش‌های درمانی هنوز کاملاً بررسی نشده‌اند و مشخص نیست که برای درمان سرطان مؤثر باشد. در اینجا چند مرحله مهم برای کار وجود دارند،

  1. با پزشکتان در مورد تمام روش‌هایی که تمایل دارید امتحان کنید مشورت کنید.
  2. لیست «خط قرمز» موجود در زیر را بررسی کنید.

خط قرمز

با پاسخ مثبت دادن به سؤالات زیر می‌توانید یک نوع روش درمانی و یا دارو را رد کنید و نپذیرید.

  1. آیا این روش درمانی نوعی درمان اساسی برای تمام انواع سرطان است؟
  2. آیا به شما گفته شده که درمان استاندارد سرطان را انجام ندهید؟
  3. آیا روش درمانی و یا دارو، به‌عنوان یک موضوع محرمانه است که فقط افراد خاصی باید آن را دریافت کنند و از آن باخبر باشند؟
  4. آیا دریافت این درمان مستلزم این است که به کشور دیگری مسافرت کنید؟
  5. آیا انتشار تبلیغ این روش درمانی به جامعه درمانی یا علمی‌آسیب می‌زند؟

تصمیم‌گیری با خودشماست

بهترین فردی که در مورد روش درمان بیماریتان نظر می‌دهد، خودتان هستید. اگر در فکر استفاده از روش درمانی جایگزین و یا جبرانی هستید، حتماً از نوع آن مطلع شوید و از پزشکتان در مورد آن کاملاً سؤال کنید. با داشتن اطلاعات مناسب و حمایت تیم مراقبتیتان، می‌توانید این روش‌ها را به خوبی استفاده کنید و از امنیت آن باخبر شده و از آنهایی که برایتان مضر هستند خودداری کنید.

سؤالاتی از پزشکتان

سؤالاتی که می‌توانم از پزشکم بپرسم کدامند؟

همزمان با کنار آمدن با سرطانتان و درمانش، شما را تشویق می‌کنیم که صادق باشید و یک مکالمه واضح و شفاف با پزشکتان داشته باشید. هر سؤالی که برایتان مطرح می‌شود را بپرسید و اصلاً مهم نیست که چقدر سؤالتان کوتاه است. در اینجا سؤالاتی آمده است که ممکن است بخواهید بپرسید.

بعضی از این سؤالات شامل:

  1. لطفا نوع دقیق سرطان مرا بنویسید و مشخص کنید.
  2. لطفا یک کپی از گزارش پاتولوژی به من بدهید.
  3. احتمال انتشار سرطان به خارج پروستات من چقدر است و اگر این احتمال وجود دارد، آیا قابل درمان است؟
  4. چه آزمایش‌های تشخیصی بیش‌تری توصیه می‌کنید و چرا؟
  5. مرحله بالینی و نمره‌دهی گلیسون سرطان من کدام است؟ در شرایط من، این مرحله و سیستم به چه معناست؟
  6. آیا شما درمان انتظاری را برای من توصیه می‌کنید؟ دلایل این درمان یا عدم آن را بگویید.
  7. آیا شما به‌عنوان درمان، برداشت قسمت عمده پروستات را توصیه می‌کنید و یا رادیودرمانی؟ دلایل توصیه هر کدام را توضیح دهید:
  8. اگر برداشت قسمت عمده پروستات را توصیه می‌کنید آیا این روش همراه با روش حفظ عصب خواهد بود. و یا به‌صورت لاپاراسکوبی؟
  9. چه نوع روش درمانی رادیوتراپی برای من مناسب است؟
  10. سایر روش‌های درمانی مناسب برای من کدامند؟ چرا؟
  11. در بین این روش‌های درمانی، خطرات و عوارض جانبی مورد انتظار کدامند؟
  12. چمقدار احتمال دارد که مشکلاتی با عقیمی ‌و بی‌اختیاری ادار داشته باشیم؟
  13. چقدر احتمال دارد که به سایر مشکلات ادراری و یا مربوط به مقعد دچار شوم؟
  14. احتمال بازگشت و عود سرطان با درمان‌های شما چقدر است؟ در صورت ایجاد، قدم بعدی کدام است؟
  15. میزان بقای من براساس مرحله بالینی سرطان، درجه آن و سایر انتخاب‌های درمانی کدامند؟
  16. آیا باید یک رژیم خاص را ادامه دهم؟

اقدامات لازم بعد از درمان: ادامه بعد از درمان

کامل کردن درمان می‌تواند بسیار استرس‌زا و هیجان‌آور باشد. ممکن است با خاتمه درمان، احساس آرامش کنید. هنوز هم نگرانی از بازگشت و عود بیماری بعد درمان وجود دارد.

این نگرانی، در بین کسانی که قبلاً سرطان داشته‌اند، بسیار شایع است. معمولاً مدت زمانی طول می‌کشد تا احساس اطمینان از بهبودی، واقعی شود و ترس‌ها و نگرانی‌هایتان تا حدی تسکین یابند.

نکته مهم، داشتن بیمه پزشکی است. با وجودی که هیچ کس، دوست ندارد در مورد عود بیماریش فکر کند، این معمولاً یک احتمال است. اگر این اتفاق بیفتد، باید آخرین چیزی که نگرانش می‌شوید، پرداخت هزینه درمان باشد.

جلسات مراجعه و معاینه مجدد و پیگیری

بعد از پایان درمان، رعایت تمام جلسات مراجعه و بررسی باید به‌دقت صورت بگیرد. این جلسات شامل ویزیت‌های منظم پزشک، سنجش سطح PSA خون و معاینه مقعد توسط انگشت، که معمولاً در طی چند ماه بعد اتمام درمان شروع می‌شود، است. اکثر پزشکان انجام آزمایش PSA را، هر ۶ ماه یکبار برای ۵ سال اول بعد درمان و یا حداقل یک سال بعد درمان، توصیه می‌کنند. ممکن است، آزمایش‌های دیگری هم انجام دهید. این بررسی و معاینات مکرر و بررسی جامع برای پیدا کردن عود و بازگشت سرطان، انتشار آن به قسمت‌های دیگر بدن و بررسی عوارض جانبی احتمالی بعضی درمان‌های مشخص ست. سعی کنید هر سؤالی که دارید مطرح کنید و در مورد نگرانی هایتان بحث کنید. تقریبا هر نوع درمان ضد سرطان، عوارض جانبی خودش را خواهد داشت.

بعضی از آنها چند هفته تا چند ماه طول می‌کشند و بعضی دیگر دائمی‌اند. در مورد اطلاع دادن نوع علامت بالینی یا عارضه جانبی که شما را آزار می‌دهند به تیم درمانی تان درنگ نکنید تا آنها بتوانند در رفع آن‌ها به شما کمک کنند.

سرطان پروستات چندین سال بعد درمان اولیه می‌تواند بازگردد به همین دلیل است که ویزیت منظم پزشک و گزارش هر نوع علامت جدید مثل درد استخوان یا اختلالات ادراری، بسیار مهم است.

تخمین احتمال عود و بازگشت سرطان پروستات، بستگی به محل آن و نوع درمان‌های دریافتی دارد.

ویزیت توسط یک پزشک جدید

گاهی اوقات بعد تشخیص سرطانتان و شروع درمان، ممکن است به مطب یک پزشک دیگر هم مراجعه کنید. بسیار مهم است که اطلاعات کامل و با جزئیات دقیق در مورد تشخیص بیماری، مرحله آن و نوع درمان خود به او ارائه دهید مطمئن شوید که اطلاعات زیر را همیشه همراه داشته باشید. فتوکپی‌هایی از مدارک پزشکی زیر داشته باشید:

  • فتوکپی از گزارش پاتولوژیتان از هر نمونه بیوپسی یا جراحی.
  • در صورتی که تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اید، یک فتوکپی از گزارش جراحی تهیه کنید.
  • در صورتی که تحت رادیوتراپی قرار گرفته‌اید، فتوکپی از خلاصه درمان داشته باشید.
  • در صورتی که در بیمارستان بستری بوده‌اید، باید یک فتوکپی از خلاصه پرونده پزشکی که هر پزشکی زمان ترخیص بیمار به او ارائه می‌دهد، داشته باشید.
  • در نهایت به دلیل اینکه داروهای ضد سرطان، عوارض جانبی دراز مدت زیادی دارند، لیستی از تمام داروهای مصرفی، مقدار آنها و زمان مصرف آنها، تهیه کنید.

تغییر در شیوه زندگی در حین و بعد از درمان

ابتلا به سرطان و کنار آمدن با درمان، بسیار وقت‌گیر است و از نظر روانی بسیار مشکل است ولی اکنون زمانی برای بازنگری به زندگی خود و پیدا کردن روش‌های جدید زندگی سالم است. ممکن است در فکر بهبود سلامتی در دراز مدت باشید:

تصمیمات سالم‌تری بگیرید

قبل از فهمیدن اینکه سرطان دارید، در مورد سلامت زندگیتان بیندیشید، آیا کارهایی انجام می‌دهید که برایتان مضرند از جمله کشیدن سیگار، پرخوری یا بی‌تحرکی و ورزش نکردن.

نباید احساس ناراحتی کنید و یا خودتان را متهم کنید. بلکه از همین امروز می‌توانید شروع کنید و سعی کنید تغییرات مثبتی در زندگیتان ایجاد کنید که تأثیر مثبتی روی تمام زندگیتان ایجاد کند. با این کار نه تنها احساس بهتری خواهید داشت، بلکه سالم‌تر هم زندگی خواهید کرد. می‌توانید با کار کردن روی مواردی که بیش‌ترین نگرانی را نسبت به آنها دارید، شروع کنید.

تغذیه و رژیم غذایی

تغذیه سالم و مناسب برای هر فردی مشغولیت ذهنی ایجاد می‌کند. ولی در حین و یا بعد درمان سرطان، این کار سخت‌تر هم می‌شود. یکی از بهترین اقدامات، بعد درمان، قرار دادن عادت‌های غذایی سالم در رژیم غذایی روزمره است. شما از فواید و مزایای دراز مدت بعضی تغییرات بسیار ساده مثل افزایش تنوع غذاهای سالمی‌ که می‌خورید، متعجب خواهید شد. سعی کنید روزانه حداقل ۵ واحد، میوه و سبزیجات تازه مصرف کنید. به‌جای استفاده از گندم سفید و یا شکر از کربوهیدرات‌های مرکب و پیچیده و تمام رده‌های غلات استفاده کنید. سعی کنید مصرف گوشت پرچرب را محدود کنید.

مصرف غذاهای فرآوری شده مثل سوسیس، کالباس و یا بیکن را قطع کنید و نیز فراموش نکنید که به‌طور مرتب ورزش و فعالیت فیزیکی داشته باشید. ترکیب رژیم غذایی سالم و مناسب و ورزش منظم به شما کمک می‌کند که وزن مناسب خود را حفظ کنید و احساس انرژی بیش‌تری کنید.

استراحت، خستگی، کار و فعالیت فیزیکی و ورزش

خستگی، یک علامت بسیار شایع در بیمارانی که تحت درمان سرطان قرار می‌گیرند، است. این خستگی نوع عادی خستگی و ضعف نیست بلکه نوعی احساس عمیق است که تمام بدن و استخوان‌هایتان را فرا می‌گیرد و با استراحت بهبود نمی‌یابد. در بعضی از افراد، این خستگی مدت بسیار زیادی بعد درمان ادامه می‌یابد و آنها را از انجام فعالیت‌های فیزیکی باز می‌دارد. فعالیت فیزیکی می‌تواند باعث کاهش ضعف و خستگی شود.

اگر شما بیمار هستید و نیازمند استراحت در بستر در طی درمان هستید، بسیار طبیعی است که انتظار داشته باشید سلامتیتان، مقاومت بدنی و قدرت عضلانی تان تا حدی کاهش یابد.

فیزیوتراپی و فعالیت فیزیکی به شما کمک می‌کند که قدرت عضلانی و محدوده حرکت خود را بهبود بخشید تا بهتر بتوانید با خستگی و احساس افسردگی، مقابله کنید. هر نوع تغییر برنامه در فعالیت فیزیکی شما باید با شرایط بدنی شما هماهنگی داشته باشد. با پزشکتان در مورد برنامه‌های فعالیتی خود قبل از شروع آن، مشورت کنید تا نظر آنها را هم بدانید. سعی کنید یک همراه برای ورزش پیدا کنید تا تنها نباشید. اگر بسیار خسته هستید، نیاز به برقراری تعادل بین فعالیت و استراحتتان دارید. استراحت کردن در صورت نیاز بسیار طبیعی است. فعالیت فیزیکی، سلامتی جسمی ‌و روانی شما را بهبود می‌بخشد. تناسب سیستم قبلی عروقی، قدرت عضلانی را افزایش داده و به رفع خستگی و اضطراب و افسردگیتان بسیار کمک می‌کند. همچنین به شما کمک می‌کند که احساس بهتری نسبت به خودتان داشته باشید.

در درازمدت، متوجه می‌شوید که فعالیت فیزیکی نقش بسیار مهمی‌در پیشگیری از بعضی از انواع سرطان دارد. توصیه می‌شود که افراد جوان حداقل یک فعالیت فیزیکی به مدت ۳۰ دقیقه یا بیش‌تر برای ۵ روز یا بیش‌تر در هفته، داشته باشند. مدت زمان ۴۵ تا ۶۰ دقیقه اثرات بهتری دارد.

برای سلامتی و بهداشت روانی و عاطفی چه باید کرد؟

بعد از اتمام درمان، ممکن است خودتان را غرق در احساسات منفی بیابید. این حالت، برای بسیاری از بیماران، ایجاد می‌شود. شما در مورد تأثیر سرطان روی خانواده، دوستان و شغلتان بسیار فکر می‌کنید. همچنین رابطه خودتان با دیگران را مجدداً ارزیابی می‌کنید.

موارد غیرمنتظره می‌توانند برای شما نگرانی ایجاد کنند. به‌عنوان مثال، با بهبود وضعیت سلامتیتان و کاهش ویزیت‌ها توسط پزشکتان، نیازتان برای مراجعه به تیم پزشکیتان کاهش می‌یابد. این حالت می‌تواند منبع اضطراب و نگرانی برای شما شود. اکنون زمان مناسبی برای دریافت حمایت عاطفی و اجتماعی است. در این زمان نیاز به افرادی دارید که برای بازیابی قدرت روانی و آرامش از حمایت آنها کمک بگیرید. حمایت به‌صورت‌های مختلف وجود دارند: از طرف خانواده، دوستان، گروه‌های حمایتی، معنوی و یا مشاورهای روانشناسی، لازم نیست که راه دشوار کنار آمدن با سرطان را به‌تنهایی طی کنید. دوستان و خانواده‌تان احساس ناراحتی می‌کنند اگر آنها را کنار بگذارید.

در نتیجه سعی کنید آنها را کنار خود نگه داشته باشید. شما نمی‌توانید این واقعیت که مبتلا به سرطان هستید را تغییر دهید. تنها چیزی که می‌توانید تغییر دهید، شیوه زندگیتان، گرفتن تصمیم‌های سالم‌تر و داشتن احساس بهتر جسمی‌ و عاطفی تا حد ممکن است.

در صورتی‌که درمان ضد سرطان، دیگر مؤثر نباشد چه باید کرد؟

در صورت ادامه رشد سرطان بعد از یک نوع درمان و یا در صورت عود آن، این امکان وجود دارد که با برنامه‌های درمانی دیگر، احتمال درمان سرطان را افزایش یابد یا حداقل، سلول‌های غده‌ی خرد و کوچک شوند. در نتیجه احساس بهتری خواهید داشت و مدت طولانی‌تری زندگی خواهید کرد. از طرف دیگر، اگر بیماری با وجود دریافت چندین نوع روش درمانی مختلف، هنوز درمان نشده باشد، با گذشت زمان به تمام روش‌های درمانی مقاوم خواهد شد. در این زمان باید فواید محدود روش درمانی تازه را در برابر معایب آن، از جمله ویزیت‌های مکرر پزشکی و عوارض جانبی درمان سنجید. اکنون، سخت‌ترین زمان در زندگی شما برای مقابله با سرطاناست. وقتی هر نوع روش درمانی را که امتحان کرده‌اید، روی بدنتان بی‌تأثیر است، با وجودی که پزشکتان، روش درمانی جدیدی به شما توصیه می‌کند، ممکن است به این نتیجه برسید که ادامه درمان نمی‌تواند سلامتیتان و یا پیش آگهی بیماری و میزان بقایتان را افزایش دهد.
مهم نیست چه تصمیمی ‌می‌گیرید، آنچه اهمیت دارد این است که تا حد ممکن آرامش داشته باشید. حتماً باید برای کنترل هر نوع علامت بالینی که دارید مثل درد، درمان دریافت کنید. گاهی اوقات نیاز پیدا خواهید کرد که در بیمارستان بستری شوید.

سرطانتان ممکن است علائم یا مشکلاتی ایجاد کند که نیاز به توجه و مراقبت بیمارستانی داشته باشید.

به یاد داشته باشید که امیدوار بودن بسیار مهم است. ممکن است برای درمان قطعی، امید زیادی نداشته باشید ولی هنوز هم امید به داشتن زمان‌های خوب، خوشحال و معنی دار با خانواده و دوستانتان وجود دارد. این زمان، به شما این فرصت را می‌دهد که بتوانید مجددا روی مسائل مهم زندگیتان تمرکز کنید. در این زمان می‌توانید کارهایی که همیشه دوست داشته‌اید را انجام دهید و کارهایی که دیگر دوست ندارید را متوقف کنید.

میزان بقای بیماران مبتلا به سرطان پروستات

میزان بقای ۵ ساله، درصدی از مردان است که در طی ۵ سال از تشخیص بیماریشان، در اثر سرطان پروستات نمی‌میرند. (مردان دچار سرطان پروستات که به علل دیگری می‌میرند، در این اندازه‌گیری قرار نمی‌گیرند) مسلماً، بیماران ممکن است بیش‌تر از ۵ سال بعد تشخیص بیماریشان، زنده بمانند. این میزان بقای ۵ ساله، براساس مردان مبتلا به سرطان پروستات است که بیش‌تر از۵ سال پیش، درمان شده‌اند.

برای تمام مردان مبتلا به سرطان پروستات، میزان بقای ۵ ساله ۱۰۰% و میزان بقای ۱۰ ساله، ۹۱%، میزان بقای ۱۵ ساله، ۷۶% است. روش‌های نوین پیدا کردن و درمان سرطان، به این معنی است که بسیاری از این سرطان‌ها در مراحل پایین‌تر و زودتر شناسایی می‌شوند و با موفقیت تحت درمان قرار می‌گیرند. اگر بیماری شما، امسال تشخیص داده شده است، پیش آگهی و انتظار از بیماریتان، نسبت به درصدهای بالا، بهتر خواهد بود. در حالی‌که این اعداد و ارقام، یک تصویر کلی ارائه می‌دهند، باید در نظر داشت که شرایط هر بیماری منحصر به فرد است و آمار نمی‌تواند به‌طور دقیق، آنچه برایتان اتفاق می‌افتد را پیش‌بینی کند. از تیم پزشکیتان در مورد احتمال درمان خودتان و مدت زمانی که با سرطانتان به زندگی ادامه می‌دهید، سؤال کنید. آنها شرایط را به بهترین شکل برایتان تشریح می‌کنند.

تحقیقات در زمینه پیشگیری و درمان در بسیاری از مراکز پزشکی دنیا در حال انجام است.

بررسی‌های ژنتیک

مطالعات جدید روی ژن‌هایی مرتبط با سرطان پروستات به دانشمندان کمک می‌کند تا آنچه در رشد و پیشرفت سلول‌های غده‌ پروستات، اتفاق می‌افتد را بهتر بفهمند. آزمایش‌های تشخیصی برای یافتن ژن‌های غیرطبیعی در سرطان پروستات برای یافتن افراد پرخطر، بسیار کمک‌کننده‌اند.

بعد از یافتن این افراد، برای بررسی بیش‌تر باید مطالعات بیش‌تری روی آنها صورت می‌گیرد.

تحقیقات بیش‌تر، اطلاعات بیش‌تری در مورد تغییرات شیمیایی که منجر به سرطان پروستات می‌شوند ارائه می‌دهند. با این کار امکان طراحی و ساخت داروهایی که این تغییرات را به حالت اول باز گردانند، فراهم می‌شود.

یکی از بزرگترین مشکلاتی که پزشکان و بیمارانشان، امروزه با آن روبرو هستند، تشخیص این است که احتمال انتشار کدام نوع سرطان بیش‌تر است. فهمیدن این موضوع کمک می‌کند تا متوجه شویم، چه افرادی به درمان نیاز دارند و کدام یک با درمان انتظاری و مراقبتی، نتایج بهتری خواهند داشت.

محققین امروزه به دنبال یافتن نکات و کلیدهای ژنی هستند تا متوجه شوند کدام سرطان، تمایل به رشد سریع‌تر و انتشار و متاستاز دارد.

پیشگیری

تحقیقات در زمینه یافتن مواد غذایی که احتمال ابتلا به سرطان پروستات را تحت تأثیر قرار می‌دهد، ادامه دارد.

دانشمندان ترکیباتی در گوجه‌فرنگی و سویا شناسایی کردند که می‌توانند برای جلوگیری از سرطان پروستات نقش حفاظتی داشته باشند.سعی کردند که ترکیبات مرتبط و مشابه را گسترش دهند و حتی در سطح وسیع‌تر از آنها مکمل‌های خوراکی تهیه کنند. تاکنون، بیش‌تر مطالعات، یک رژیم غذایی متعادل را شامل این مواد غذایی همراه سایر میوه‌ها و سبزیجات بیش‌تر از دریافت این ترکیبات به‌صورت مکمل و قرص، توصیه می‌کنند.

بعضی مطالعات بیان می‌کنند که ویتامین‌های خاص و املاح معدنی می‌توانند احتمال ابتلا به سرطان پروستات را کاهش دهند. ولی یک مطالعه بزرگ روی این مطلب که به‌عنوان بررسی اثر سلینوم و ویتامین E در پیشگیری از سرطان انجام شده، نشان داد که نه سلنیوم و نه ویتامین E، احتمال ابتلا به سرطان پروستات را بعد از مصرف روزانه آنها به مدت ۵ سال، کاهش نمی‌دهند.

سایر مطالعات اخیر نشان داده‌اند که مردان با سطوح بالای ویتامینD، احتمال کم‌تری برای پیشرفت به انواع پیشرونده و کشنده دارند.

با وجودی که بسیاری از مردم معتقدند که ویتامین‌ها ترکیباتی طبیعی هستند و آسیبی ایجاد نمی‌کنند، تحقیقات اخیر نشان می‌دهند که دوزهای بالای آنها مضرند. در یک مطالعه، نشان داده شده، مردانی که در هفته بیش از ۷ نوع کپسول ویتامین مصرف می‌کنند، ریسک بالایی برای تبدیل به سرطان پیشرفته دارند.

تشخیص سرطان پروستات در مراحل اولیه

پزشکان معتقدند، سنجش سطح PSA خون، روش خیلی دقیق و کاملی برای تشخیص سرطان پروستات در مراحل اولیه نیست. این آزمایش گاهی اوقات، بعضی ازسرطان‌ها را تشخیص نمی‌دهد و در موارد دیگر هم، بدون وجود سرطان، سطح آن افزایش می‌یابد. محققین به دنبال راه‌هایی برای حل این مشکلند. در حالی‌که نتایج اولیه، خیلی مشخص نیستند، آزمایش‌های تشخیصی جدید خارج آزمایشگاهی مناسبی در دسترس نیستند و قبل از تأیید استفاده از روش‌های درمان سرطانپروستات باید تأیید شوند.

تشخیص

پزشکانی که نمونه‌گیری پروستات انجام می‌دهند، اغلب از روش اولتراسونوگرافی از راه رکتوم و معقد که در آن از امواج رادیویی، ایجاد تصاویر سیاه و سفید از پروستات استفاده می‌شود، استفاده می‌کنند.

ولی این روش اولتراسونوگرافی استاندارد ممکن است نتواند تمام نواحی حاوی سرطان را تشخیص دهد.

روش جدیدتر سونوگرافی رنگی داپلر، کمک می‌کند که نمونه‌های دقیق‌تری از پروستات تهیه شود تا مطمئن شویم نمونه از محل درستی از غده تهیه شده است.

ولی مطالعات بیش‌تری قبل از شایع شدن استفاده از این روش باید صورت بگیرد.

مرحله‌بندی

مرحله‌بندی نقش بسیار مهمی ‌برای مشخص کردن بهترین روش درمانی، دارد. ولی تصویربرداری‌هایی مثل CT اسکن یا MRI نمی‌توانند انواع سرطان به‌خصوص در صورت انتشار به غدد لنفاوی را تشخیص دهند.

نوع جدیدی از MRI می‌تواند غدد لنفاوی حاوی سرطان را خیلی بهتر نشان دهد و مرحله‌بندی را آسان‌تر می‌کند.

نتایج اولیه این روش بسیار مناسبند. ولی قبل از استفاده وسیع و گسترده از آن، مطالعات گسترده زیادی روی آن لازم است.

درمان

این قسمت یک مرحله فعال تحقیقاتی است. روش‌های درمانی جدید در حال گسترشند و روش‌های درمانی موجود هم در حال پیشرفتند.

جراحی

اگر لازم است اعصابی که نعوظ را کنترل می‌کنند، در طی جراحی برداشته شوند، فرد عقیم می‌شود. بسیاری از پزشکان، در حال حاضر این اعصاب را با استفاده از گرافت‌هایی که از اعصاب کوچک از یک طرف پا برمی‌دارند، ترمیم می‌کنند. این روش همچنان یک روش مطالعاتی و تحقیقاتی است و تمام پزشکان معتقد نیستند که می‌تواند مفید باشد. مطالعات بیش‌تر در حال انجام است.

رادیوتراپی

تکنولوژی بهتر این امکان را فراهم می‌سازد که اشعه را بهتر از قبل به‌کار ببرند و روی محل مشخص، متمرکز سازند. این کار باعث می‌شود که فقط اشعه روی غده پروستات و سلول‌های سرطانی در اطراف غده اثر کند. مطالعات همچنان ادامه دارند تا مشخص شود، چه روشی برای چه بیماری بهترین انتخاب است.

درمان‌های جدید برای سرطان در مراحل اولیه

محققین امروزه به دنبال درمان‌هایی برای مراحل اولیه سرطان پروستات هستند. این درمان‌ها هم می‌توانند به‌عنوان درمان اولیه و هم، به‌عنوان روش درمانی بعد رادیوتراپی ناموفق ،انجام شوند.

یک روش درمانی که به‌صورت اولتراسونوگرافی با انرژی بالا، شناخته می‌شود، سلول‌های سرطانی را از راه داغ کردن آنها با منبع پرانرژی امواج اولتراسونیک، تخریب می‌کند.

این روش در حال حاضر، تنها در حد مطالعه است و هنوز به‌عنوان روش درمانی کاربرد ندارد.

تغذیه و تغییر شیوه زندگی

مطالعات اخیر نشان داده‌اند، افزایش سطح PSA که بعد درمان جراحی یا رایوتراپی افزایش می‌یابد، با خوردن آب انار، سرعت دو برابر شدن سطح PSA کاهش پیدا می‌کند. امروزه به‌نظر می‌رسد مطالعات بیش‌تری برای اثبات این نتایج لازمند. و باید بررسی بیش‌تری صورت گیرد. یک مطالعه اخیر نشان داده است که مردانی که انتخاب می‌کنند، هیچ درمانی برای سرطان پروستات موضعی خود دریافت نکنند، از طریق تغییرات اساسی در شیوه زندگی خود، می‌توانند رشد آن را کند کنند. این افراد رژیم غذایی بدون گوشت، ماهی، تخم مرغ و لبنیات همراه ورزش و فعالیت فیزیکی زیاد داشتند. اقداماتی مثل یوگا و کارهای آرامش‌بخش انجام می‌دادند. بعد از یک سال، در این افراد کاهش مشخص در سطح PSA مشاهده شد. هنوز مشخص نیست که آیا این اثر ماندگار است یا خیر. چون این مطالعه تنها مردانی که برای مدت ۱ سال، تحت نظر قرار گرفته بودند، را شامل می‌شود. همچنین برای بعضی از این مردان، بررسی این تغییرات بسیار مشکل است.

شیمی‌درمانی

چندین نوع داروی شیمی‌درمانی و درمان ترکیبی، در حال مطالعه هستند.

واکسن ضد سرطان پروستات

در کارآزمایی‌های بالینی انواع مختلف واکسن که ایمنی بدن را در مقابل سرطان پروستات، افزایش می‌دهند، تحت بررسی قرار گرفته‌اند. برخلاف واکسن‌های ضدبیماری‌های عفونی از جمله سرخک و اوریون، این واکسن برای کمک به درمان و نه برای پیشگیری از سرطان پروستات، ساخته شده است.

آنتی‌بادی‌های مونوکلونال

این آنتی‌بادی‌ها، انواع خاصی از پروتئین هستند که در آزمایشگاه ساخته می‌شوند. آنها قسمت مشخصی از سلول‌های سرطان پروستات و یا سلول‌هایی دربدن که باعث رشد سرطان می‌شوند را هدف قرار می‌دهند. انواع مختلفی از این ترکیبات مورد آزمایش و گسترش قرار گرفته‌اند.

رشد عروق خونی

برای رشد سرطان، عروق خون‌رسانی‌کننده این سلول‌های سرطانی باید رشد کنند. به این روند، رگ‌سازی یا آنژیوژنز گفته می‌شود. داروهای جدید و یا داروهایی که قبلاً برای درمان سایر انواع سرطان مورد بررسی قرار گرفته بودند، مورد بررسی‌اند تا مشخص شود که آیا می‌توانند به توقف رشد این عروق خونی کمک کنند. بسیاری از این داروها در کارآزمایی بالینی مورد بررسی قرار می‌گیرند.

ارسال شده در مجموعه مقالات

ارسال نظر

*